Sydney

Sydney …. en niet zo’n goed begin!

Vanmorgen waren we op tijd wakker, kan ook niets anders met al die tijdsverschillen. Lekker bij de buren van het hotel wezen eten. Restaurant gerund door aziatische mensen, zoals zoveel zaken hier. De plek waar wij zaten deed ons twijfelen, zijn we nu in Sydney of in Tokyo. Het leek in elk geval wel Chinatown.
Toen was het tijd om naar de ophaalplek voor de camper te gaan, wederom behoorlijk stuk terug richting het zuiden. Afijn, camper bleek van hetzelfde type als dat we twee jaar geleden ook al mee hadden gereden, dus die bleek redelijk bekend (al zal zo blijken dat ik niet alles had onthouden).
Nadat we alle formaliteiten hadden afgehandeld en de koffers hadden ingeladen konden we gaan rijden naar onze camping. Een oude bekende, want we hebben er twee jaar geleden ook gestaan. En maar een tien minuten verder op. Dus we draaien met het bakbeest de camping op; ik let op rechts en niet op links. En daar stak net een boom over! De camper schampte er langs, dat ging nog goed, maar we hadden (hadden) ook nog een zonnescherm aan de zijkant. En die kon al dat geweld niet aan, dus die kwam er af. Hele camping gelijk in rep en roer. Maar ze kwamen wel helpen, die Aussies, dat dan weer wel. Schade bekeken, dat ging niet goed komen, dat scherm was afgeschreven, dat kon je al wel bijna zien. Na een beetje van de schrik bekomen te zijn, gebeld naar Apollo-campers over wat te doen. Schadeformulier invullen, foto’s maken enzovoort. Hoop geregel dus. Ook al het reisburo in NL geïnformeerd, gelukkig zijn we goed verzekerd. Dus dat zal allemaal wel goed komen.
Nadat we een beetje gesetteld waren, de koffers maar niet uitgepakt voor het geval we een vervangende camper zouden krijgen, zijn we toch maar even richting Sydney gegaan voor wat sightseeing. Daar kwamen we immers voor. Richting Circular Quay. Dat is toch wel het mooiste, het Opera House en de Bay Harbourbridge. Sammy vond dat ook wel heel indrukwekkend en bijzonder om hier gewoon te zijn. We zijn een stukje rond wezen wandelen en bij het Quay-restaurant werden we wel een beetje ziek: we zagen dat er opnamen gemaakt waren voor Masterchef!! Iets wat wij altijd volgen! Men was de boel aan het opruimen, dus dat was wel jammer dat we dat gemist hadden. Ik kreeg een verwijt naar mijn kop dat ik dan maar niet tegen bomen aan moest rijden. Zo aardig zijn de dames dus tegen mij. Maar helaas, gemist dus. Toen maar weer terug naar Miranda, een voorstad van Sydney waar onze camping is. Doen we met de trein, kleine veertig minuten, dus best wel een aardig stukje.

Op reis

Zo, beste lezers.

Hier dan het eerste verslag van onze reis naar Australië. Vorige week maandag waren we, Roel en Debbie en onze nicht Samantha (die ook mee reist), al richting Schiphol gegaan om te overnachten in het v.d. Valk-hotel. Dan loop je ‘s morgen de ochtendstress en files in elk geval mis. Na een goede nachtrust opgetogen naar Schiphol, inchecken ging zonder problemen. Naast ons werd een grote groep ouderen gefilmd; bleek dat er een stuk of zeven broers en zussen naar hun oudere broer in Australië gingen. En die broer wist van niets, woont al een jaar of vijftig hier. Was voor zijn negentigste verjaardag of zoiets. Dat zal een verrassing voor hem zijn geweest.
Rond half elf vertrokken we richting Singapore in een splinternieuwe Airbus A350. Geweldig vliegtuig, stuk stiller dan al het oudere spul. Relaxed vliegen dus. Het is bijna 13 uur naar Singapore, en ja, daar moet je maar even doorheen. Genoeg te doen aan boord, filmpje kijken, eten, slapen. En dan ben je er ineens al. We moesten wel snel overstappen, want onze vlucht naar Sydney stond al te wachten. Dat vliegtuig bleek een aftandse Boeing 777 te zijn, beetje afgetrapt, hoop herrie en slechte stoelen. En dan is bijna 8 uur naar Sydney best lang. Maar ach ja; ineens ben je er: 21 uur later! Bagage opgepikt en naar de oversized bagage voor Debbie’s rolstoel. En toen was die er niet! Ook Samantha bleek schade aan haar koffer te hebben. Maar gelukkig is er de bagageafhandeling die alles voor ons ging regelen. De rolstoel van Debbie en ook rollators van bovengenoemde ouderen stonden nog in Singapore! Formulieren ingevuld en men beloofde dat de rolstoel met de volgende vlucht of de volgende dag ‘s morgens er zou zijn. Niets aan te doen.
Toen met een taxi naar ons hotel in Sydney gegaan, hotel was midden in het centrum. Gauw spullen naar de kamer gebracht, die trouwens heeeeel erg klein was voor drie personen met alle koffers. Maar afijn, het paste. Even stukje wezen wandelen en wat eten en toen waren we wel moe. Dus maar slapen; liggen we net, wordt er geklopt: de rolstoel was er al. Dus dat viel wel weer mee. En ook die paste nog net in de kamer. Maar toen was er, zoals de engelsen zeggen: “No more room to swing a cat!”.

Back home!

Beste meereis(lees)vrienden;

Het zit er weer op, we zijn weer thuis.

Na zeven fantatische weken; 33940 vliegkilometers; 3683 camperkilometers; 3169 autokilometers; oh ja en 2 x Schiphol-Putte 320 kilometers en 13 hotels zijn we vanmorgen om 6:20 uur geland op Schiphol. De vliegreizen zijn lang, maar je moet je er maar overheen zetten. Als je wilt reizen hoort dat er bij. Jullie hebben allemaal mee kunnen lezen wat we allemaal beleefd hebben; ik heb zelf gisteren in Hong Kong al even wat dingen terug gelezen. En toen was het al van: "Oh ja, dat hebben we ook gedaan of gezien". Dus wederom een fantastisch document van een fantastische reis om op terug te vallen. Er staan nu ook al 2055 foto's op de computer te wachten op selectie, aanpassingen en afdrukken. Er gaat een mooie collage van gemaakt voor aan de muur.

De beestenboel was ook weer erg blij dat we terug waren in elk geval. Altijd een lief gezicht hoe ze om je heen drentelen, piepen van blijdschap en je lekker aflebberen. Ze zijn de afgelopen weken heerlijk vertroeteld en verzorgd door onze huisoppassers Dirk en Magda. Nogmaals dank daarvoor!

Iedereen bedankt voor alle leuke reactie en complimenten voor de foto's. We hopen dat jullie het leuk hebben gevonden om ons virtueel te volgen.

En we eindigen natuurlijk weer met de bekende zin: "Benieuwd waar de volgende reis ons naar toe zal brengen". "Naar de Albert Heijn", zegt Debbie, "om de koelkast weer te vullen". Dus dan weet je dat het normale leven weer zijn weg gaat vinden. Met de jetlag valt het overigens, tot nu toe, mee.

Eens kijken hoe we ons morgen voelen; Hou Doe!!

Roel & Debbie

Weer terug in Sydney

Christchurch en back Down Under

We dachten dat het richting Christchurch, de oostkust, wel gedaan zou zijn met heuvels en gebergte etc. Niets was minder waar. We reden Dunedin uit, naar het noorden. Ons hotel zat ook in het noorden dus binnen vijf minuten waren we de stad uit en gelijk al een flinke klim voor onze kiezen. De hele weg bleef dat zo'n beetje doorgaan. Hadden we niet verwacht. Dus het was weer klimmen en dalen en door kleine dorpjes, en grotere dorpen, heen rijden richting Christchurch. Was weer een flinke rit; 350 km.

Tegen de middag kwamen we aan in Christchurch en reden richting het centrum. Daar waren nog duidelijk de sporen te zien van de aardbeving in 2011. Veel open plekken waar gebouwen hadden gestaan en veel beschadigde gebouwen. We zijn even een klein stukje het centrum ingewandeld en hebben er een bakkie gedaan. Het geluid van drilboren was bijna oorverdovend, een stad in heropbouw. Eigenlijk voelden we ons hier niet op onze plek, we voelden ons een beetje ramptoeristen. Al is men best wel trots met wat voor een inzet men bezig is om de boel weer op te bouwen. Wij zijn maar richting ons hotel gereden, vlakbij het vliegveld. Inchecken en de spullen naar de kamer gebracht en daarna heb ik ons trouwe autootje terug gebracht naar het verhuurbedrijf.

's Avonds hebben we gedineerd bij het restaurant met de gouden boogjes, was ook wel weer eens lekker. Voor de rest koffers ingepakt en alles voorbereid voor de terugreis naar Australië.

Was dus vroeg dag vanmorgen; 04:30 uur ging de wekker al. Maar we zijn redelijk getraind nu in inpakken en weg wezen. Met een busje naar het vliegveld gebracht, inchecken en klaar. We moesten om 6.05 bij de gate zijn, dus we waren op tijd maar Debbie moest nog even naar het toilet. Invalidentoilet bezet, dus wij wachten. Kwam er weer (voor de zoveelste keer) een niet-invalide vanaf. Even zeer duidelijk gemaakt dat ze fout was. Ze wist niet hoe gauw ze de andere kant op moest lopen. Ik stond dus te wachten en toen kwam er al een grondstewardess naar me toe dat ze stonden te wachten op ons. Ik zeg, niet onze fout, maar die taart daar. Daardoor moesten wij wachten. En daardoor moesten dus alle passagiers op ons wachten omdat ze ons eerst naar binnen wilden hebben. Die muts, die op het toilet zat, ging met hetzelfde vliegtuig mee dus die zal zich wel opgelaten hebben gevoeld. Moet je ook maar vijf meter doorlopen naar de gewone toiletten!!

Vlucht terug naar Sydney ging weer soepeltjes, onderweg konden we nog net wat van al het gebergte zien op het zuid eiland. Daarna was het weer lijdzaam de reis ondergaan. Douanepapieren weer invullen en proberen te slapen (wat dus bijna nooit lukt). In Sydney aangekomen was het erg druk bij de douane, we hebben er bijna een uur over gedaan voordat we buiten stonden. De douanehond, getraind op het vinden van voedsel, moest ook nog even onze spullen controleren. Dame achter ons had selderij bij zich en de douane vroeg of ze mochten gebruiken om de hond te testen, dat mocht. Nou, geen probleem hoor! Hondje ging netjes zitten bij het tasje met de selderij. Toen moest ze nog een rondje maken en nog een keer ruiken. En ook voor deze test slaagde ze met vlag en wimpel. Knap hoe ze die honden getraind hebben en knap hoe die beesten dat doen.

Buiten, terwijl we op ons vervoer naar het hotel stonden te wachten, raakten we in gesprek met een ouder echtpaar uit Amerika. Mevrouw zat ook in rolstoel, bleek ook MS te hebben! Dus daar ervaringen over uitgewisseld en tevens tips gegeven voor wat te doen in Nieuw Zeeland. Want daar gingen ze nog heen. Was een geanimeerd gesprek dat duurde totdat zij bij hun hotel waren. Wij moesten iets later er uit. En bij het inchecken bleek dat onze kamer nog niet beschikbaar was, maar we konden voor 40 doller, zo'n 25 euro wel upgraden naar een King suite. Nou, dat wilden we wel. Dus nu zitten we in een suite op de tiende verdieping; suite met alles er op en er aan. En ook nog inclusief ontbijt. Goede deal!

We hebben even een tukje gedaan (het was vroeg hè, vanmorgen) en daarna zijn we met de trein naar het centrum gegaan. Ik vond Circular Quay wel leuk de vorige keer, dus dat werd weer de bestemming. We hebben even wat gegeten, en de meeuwen ook. Want die jatten het brood uit Debbie der handen, tuig is het. Toen besloten we om toch nog even met een ferry een overtocht te maken richting een dierentuin. Van af het water natuurlijk weer een prachtige uitzicht op het Opera House en de Harbour bridge (zie de laatste fotoserie). Was een prettig tochtje van zo'n twintig minuten met het bootje. De dierentuin bleek nog een uurtje open te zijn, dus dat geld hebben we maar in de zak gehouden. En dus een paar boten later maar weer het tochtje terug gemaakt. Het was prachtig weer dus gewoon genieten. Toen zijn we nog even het centrum ingegaan. Was rond vijven, dus erg druk met mensen die naar huis gingen of nog even shoppen. Wat rond gekeken en heerlijk sushi gegeten (ik dan) en toen maar weer richting hotel gegaan. Ik was nog best wel een beetje moe. Reis ging weer voorspoedig en overal op de stations stond men weer netjes met een rijplank te wachten. Wat een service wederom! Hotel ligt op vijf minuten van het hotel, dus dat was een makkie.

Nu dus de boel voorbereiden voor de grote tocht back home. Eerst negen uur naar Hong Kong en dan elf uur naar Amsterdam waar we vrijdagochtend om 6:15 uur hopen aan te komen.

Greetings ya' all.

Dunedin (en weer een boottochtje)

Dunedin

Vandaag was er weer een grote verplaatsing, vanuit het gebergte rondom Te Anau naar de heuvels en de kust van Dunedin. Deze plaats ligt aan de oostkust van het Zuider Eiland, dus direct aan de grote oceaan.

We waren rond negen uur vertrokken en de rit op zich ging weer prima, heuvels en mooie vergezichten wisselden elkaar af. Het zijn hier allemaal tweebaanswegen, waar je wel 100 mag, maar dat kan bijna nooit vanwege alle bochten, hellingen en dorpjes onderweg. Daarom moet je hier ook geen haast hebben, want het kan zomaar gebeurd zijn. Dat zagen we gisteren wel aan de huur-jeep van een of andere Aziaat. Het hele linkerspatbord zag er niet meer zo uit, zoals de fabriek het ooit bedoeld had. Die had een rotswand mee genomen, dat kon niet missen. En leg dat maar eens uit aan de verhuurder. Dan maar hopen dat je toch die extra verzekering hebt genomen. Afijn, niet ons probleem.

Zoals altijd hadden we gisteravond al ons huiswerk gedaan betreffende de volgende bestemming. De stad Dunedin heeft hele mooie gebouwen en er is een heel mooi schiereiland, waar op de uiterste punt albatrossen nestelen. De enige plek ter wereld waar ze op het vasteland nestelen. Dat wilden we dus wel zien. Tijdens een lunchstop hadden we een krantje met advertenties op de kop getikt. Dus dat was handig v.w.b. het adres van een organisatie die ons richting de vogels kon brengen. In Dunedin, bij het bureau, aangekomen bleek dat we net iets te laat waren voor een trip. Maar, omdat we met de eigen auto waren, konden we wel een stuk het schiereiland oprijden en daar de boot nemen. Dus dat hebben we maar gedaan. Een hele smalle weg, met een nog smallere berm aan de linkerkant liep de kant op. Daar moest je dus ook geen stuurfout maken want dan lag je, op zijn Rotterdams gezegd, met je hele hebben en houden in het lel.

We waren ruimschoots op tijd voor de boot en rond kwart over drie vertrokken we met zes gasten en twee man bemanning. Dus weer een mooie privé trip zullen we maar zeggen.

De boot voer langs het schiereiland op richting de oceaan. En doordat de wind anders stond dan normaal was er een flinke zeegang. Een van de andere gasten was daar niet zo happy mee, dat was te zien. De schipper legde van alles uit over wat er allemaal te zien was. De albatrossen waren prachtig te zien. In de jaren vijftig was de punt van het eiland ontdaan van alle begroeiing en was daardoor een ideale startplek geworden voor de albatrossen. Ze hebben met hun spanwijdte van zo'n twee meter namelijk wind nodig om op te stijgen. En doordat de punt geen begroeiing meer had (vanwege de plaatsing van een observatorium) hadden ze maar besloten om daar te nestelen. Toevallige samenloop van omstandigheden dus.

We hebben daar een dik uur rond gevaren en onder op de rotsen lagen ook nog zeehonden. Dus dat pakten we ook nog mee. Vreemd overigens dat niemand heeft gereageerd op de foto van gisteren waar ook zeehonden te zien waren in Milford Sound. Of denken jullie van: We kijken er al niet meer van op wat ze allemaal mee maken :-)

Tegen half vijf waren we aan de steiger. Toen was het nog een half uurtje rijden naar ons hotel hier in de stad. Inchecken wederom een eitje. We hebben hier ook maar in het restaurant van het hotel gegeten. Niet echt super, maar te doen. Debbie had een hamburger besteld. En jullie kennen haar; er moet niet van saus of kaas op. dus netjes doorgegeven bij de bestelling. Komt het eten, zit er ook geen hamburger tussen het broodje! Dat was nou weer iets te veel van het, minder, goede. Maar het werd snel opgelost door alsnog een hamburger te bakken. Was wel weer lachen. Luisteren is niet altijd het sterkste punt van bedienend personeel, blijkt.

Debbie is nu even zich laten masseren en gaan we maar op tijd slapen. Morgen weer een lange reis richting Christchurch. Dat is het eindpunt van onze Nieuw Zeeland reis. Woensdag vertrekken we weer richting Sydney, waar we dan nog een hele dag hebben om te relaxen.

Groet; Roel & Debbie

@Dirk; we hebben wel wat jachthavens gezien bij de meren. Maar je moet bedenken dat die meren allemaal op een paar honderd meter hoog liggen. En dat het meer waar je op vaart het enige is wat je kunt bevaren. En dan heb je het na een paar keer vast wel allemaal gezien. Vervoer van je boot naar een ander meer zal niet goedkoop zijn. Waarschijnlijk hebben de mensen, die het zich kunnen permitteren, vast een boot in een haven aan de kust liggen. Die kust is immers nooit ver weg hier.

Milford sound

Te Anau en Milford's sound

Te Anau blijkt een heel klein, rustig, dorpje te zijn. Eigenlijk meer een doorvoerhaven voor alle bezoekers van de Milford Sound. We hadden het zaterdag al snel gezien in Te Anau. 's Middags beetje rondgekeken in het centrum (ahum, het Dorpsplein in Putte is groter). 's Avonds wel uitstekend gegeten in één van de lokale restaurant. Service was daar uitstekend en het eten heerlijk. Lekker warm ciabatta-brood vooraf, allebei een ribeye-steak als hoofdgerecht en allebei weer een prachtig toetje (ben al weer vergeten wat we hadden).

De zondag was voorbestemd voor een boottocht op de Milford Sound, zo heten de fjorden hier; sounds of fiords. We begrepen het wel :-). In ons toerboek stond al aangegeven dat je voor de 118 km zeker twee uur moest rekenen; het stond zelfs op een verkeersbord net buiten Te Anau. En onderweg bleek al wel weer waarom. Wederom een prachtig landschap met zeer hoge, en besneeuwde, bergen; dalen, haarspeldbochten, weer die leuke One Lane bridges en allerlei prachtige vergezichten, stroomversnellingen en watervallen. Onderweg reden we ook nog door een tunnel van zo'n 1200 meter lang, aangelegd in de vijftiger jaren. Imposant, als je er doorheen rijdt en dat er duizend meter berg boven je hoofd hangt. Moet je maar niet aan denken.

Onderweg hadden we al vele toeristenbussen gezien, dat beloofde nog wat. Overal kwam je ze tegen, en aangekomen in Milford stonden de parkeerplaatsen vol. Gelukkig hadden wij een late tocht, om drie uur. Toen ik mij meldde met mijn reservering (al door het reisbureau in NL gedaan) vertelde de dame mij dat de boottocht afgelast was vanwege te weinig boekingen. Shit, dacht ik, hele eind voor niets gereden. Maar, zei ze, we hebben jullie om geboekt. Grapjas. Dus om drie uur vertrokken we met ongeveer 14 mensen aan boord. Alle toeristen waren lekker al weer weg (wij zijn geen toeristen :-) ). Werd een prachtige tocht over het fjord, machtige natuur. Bergen die anderhalve kilometer uit het water oprijzen, wederom watervallen en een overweldigende natuur. We zijn helemaal tot aan het begin van het fjord gevaren, daar waar de Tasmanzee is. Dan was het nog 1000 mijl naar Tasmanië, vertelde de schipper. Op de terugweg zette hij de boor vlak onder één van de watervallen, machtig gezicht. En wat zagen we nog meer? Kijk maar bij de foto's.

Na een kleine twee uur was deze prachtige tocht helaas al weer voorbij. Op de boot nog met twee Belgen gepraat, kwamen uit Turnhout, dus ook weer bijna buren. Ze waren net in NZ, dus we hebben ze nog wat tips gegeven wat ze zeker moesten doen.

De terugreis ging voorspoedig, onderweg nog wel een paar keer gestopt voor wat mooie fotomomenten. Net voor de tunnel bleken een soort papegaaien te zitten. Die rustig tussen de wachtende auto's doorwandelden of er nog wat te snaaien viel.

En terug in Te Anau pizza gegeten bij de lokale Italiaan, met weer een heerlijk toetje (uiteraard).

Was weer een mooie dag.

Morgen op weg naar de oostkust, richting Dunedin.

C ya.

Bootje varen, altijd leuk!

Queenstown.

Vanmorgen hebben we eerst maar eens lekker ontbeten in ons hotel. Er waren nu wel iets meer gasten dan gisterenavond. Ik had eggs Benedict en Debbie ging weer voor de zoetigheid: pancakes. Daarna hebben we maar eens uitgezocht wat we vandaag konden doen hier in Queenstown. Was niet zo veel voor ons bij, zoals al eerder vermeld. Toch zijn we maar even met de bus naar downtown geweest. Ons hotel ligt nog eens 150 meter hoger dan Queenstown (in Fernhill). En

Queenstown ligt al op bijna 500 meter hoogte. Maar het stadje is enorm toeristisch en daar houden wij niet zo van. Dus een bakkie doen, wat rondkijken en een babbeltje maken met de lokale hondenbescherming en opvang en dat was het wel weer. Dan was hetgeen we voor de avond geboekt hadden een leuker vooruitzicht.

We zijn namelijk met een echte stoomboot een stuk gaan varen over het prachtige meer hier. Richting een soort restaurant aan de andere kant.

De stoomboot was origineel gebouwd voor de spoorwegen aan de kust en in 1912 uit elkaar gehaald en hiernaar getransporteerd! En weer in elkaar gezet! En dat voor die tijd. En in de loop van de tijd in gebruik genomen voor dit soort uitjes. In het midden van het schip hadden ze een opening gemaakt zodat je al het reilen en zeilen in de machinekamer kon volgen. Zeer indrukwekkend en ook erg warm. Dat dan weer wel.

Bij het restaurant aangekomen konden we gelijk aan tafel (het wat inmiddels 18:30 uur). En het buffet was echt overweldigend uitgebreid; vlees, vis, kip. Gegrild en gebakken, allerlei groenten enz enz. Perfect, waar voor je geld. Dus we hebben lekker zitten smikkelen. Daarna was er een demonstratie over hoe ze hier het schapenfokken en -scheren uitvoeren. Eerst kregen we te zien hoe zo'n hond de schapen naar de boer brengt; zonder een enkel geluid joeg de hond de schapen in de juiste richting; dit was een zogenaamde stille. En daarna kwam er een die wel blafte, en die worden ingezet om de gevluchte schapen terug te brengen. Daarna ging de boer laten zien hoe een schaap geschoren wordt. Er werd er een uit de stal gehaald (90 kilo weegt zo'n schaap) en op zijn rug gelegd. En in een mum van tijd was het schaap van zeven kilo wol afgeholpen. Dit was een schaap wat een jaar niet geschoren was. Normaal doen ze twee keer per jaar scheren. Was erg leuk om dat een keer in het echt te zien.

Daarna was het al weer tijd om met de boot terug te varen naar Queenstown, een tochtje van een klein half uur. Aan boord werd gezellig in koor gezongen met pianobegeleiding. Wij uiteraard ook mee zingen (not). Zaten gelukkig achterin, bij de machinekamer. Dat was veel leuker om te zien hoe dat allemaal werkt. Vooral bij het aanmeren was goed te zien, en te horen, hoe de commando's vanuit de stuurhut werden doorgegeven en uitgevoerd. De bekende bel en dan langzaam, achteruit, vooruit enz. En toen was deze leuke avond ook al weer voorbij.

Morgen weer een ritje van zo'n 200 kilometer voor de boeg, richting Te Anau.

L8ter. R&D

Queenstown, 6 november, en de weg er naar toe.

Donderdag alweer, over een week zitten we alweer in het vliegtuig richting Nederland. Maar daar denken we nu nog even niet aan. Gisteren, woensdag 5 november, hebben we de omgeving van Franz Josef bekeken. Het is hier bekend vanwege de twee grote gletsjers; de Franz Jozef en de Fox. Kortweg Franz en Fox genoemd (en dan glacier er achter; gletsjer in het engels). Eerst zijn we 's morgen naar een meer gereden in de buurt van Fox. Bekend om zijn reflecties van de tegenoverliggende bergen; maar dan moet het wel windstil zijn!! Dat was het dus helaas niet, dus mijn wandeling was voor niets. Debbie was lekker op het terras blijven zitten met een cappacino. Gelijk had ze.

We hebben wel steeds geluk met het weer. het is in elk geval zonnig. Wel koud. Zo'n 5, 6 graden 's nachts en overdag in de bergen 13 a 14 graden. En in de dalen 16, 17 graden. Maar zonder wind en in de zon is het heerlijk. Dus het is hier wel lente, maar nog niet echt warm.

Daarna zijn we richting Fox gereden, er stond een pad aangegeven met uitzicht op de gletsjer. Wij sjouwen, Debbie ook inderdaad, maar al wat er kwam, geen uitzicht. Dat hadden we dus snel bekeken. Ging te ver worden voor Debbie, dus maar weer terug. Zelfs voor mij waren die afstanden te ver (nog steeds last van mijn voeten). Dus we geloofden het wel, met de telelens wat foto's gemaakt en op naar de Franz. Daar was het eigenlijk van hetzelfde laken een pak. Maar wel met een betere entree, gigantisch dal met snel stromend water en immens hoge bergen. Even later werd duidelijk waarom er waarschuwingen staan, om op de paden te blijven, want er kwamen een paar flinke rotsblokken naar beneden kletteren. Het galmde door het hele dal heen. De gletsjer was hier wel beter te zien, maar wederom veel te ver lopen voor ons. Maar wel imposant om te zien allemaal, voor ons, aan vlak land gewende Hollanders.

Op naar het dorp dat ook, hoe kan het anders, Franz Josef heet. Hier hebben we een opvangcentrum voor Kiwi's gezien. De kiwi is een bedreigde diersoort en hier proberen ze de aantallen weer te vermeerderen door de kiwi's tot een jaar op te laten groeien. We hebben er één gezien in het verblijf. grappig beest, al was het erg donker. Maar we konden 'm zien. De rest van het centrum ging over de geschiedenis van de gletsjers, best wel interessant. Maar een beetje duur voor het geleverde, Maar ach, het geld is voor de beestjes-opvang, dus dan vinden we het wel weer goed.

De dinsdagvond hadden we al in een lokaal restaurant gegeten, erg goed, erg veel knoflook (Deb blij :-) ). Dus daar hebben we maar weer een late lunch gebruikt. En 's avonds op de kamer lekker een broodje ei. Lekker makkelijk en goedkoop.

En dan vandaag, donderdag, was een beetje een herhaling van de rit van dinsdag. Alleen waren de bergen nog iets hoger en met nog meer sneeuw er op. Wederom een flinke rit van 350 kilometer van Franz Josef naar Queenstown. Flinke stukken over bergpassen en op sommige stukken rijdt je ineens weer langs de oceaan. Weliswaar op behoorlijke hoogte, maar toch. We hebben er weer een behoorlijke tijd over gedaan, maar dat komt dan ook omdat we nogal eens gestopt zijn om van de uitzichten te genieten. Of dan zie je ineens een rustplaats en dan rijdt je zo naar een gigantisch meer toe. En daar zijn dan ook gewoon weer wat mensen; een paar gingen varen met een bootje, anderen waren net de camper aan het inpakken (overnachten voor 6 dollar). Of een eenzame fietser die net zijn tentje aan het opruimen was en daarna weer op pad ging met zijn fiets met aanhanger. Je maakt het allemaal mee. Ook hebben we erg veel watervallen en snel stromende bergbeken en rivieren gezien, blijft iedere keer weer indrukwekkend. En die blauw-groene kleur van dat water, fascinerend!!

Tegen het einde reden we langs een meertje van zo'n dertig kilometer lang! Prachtig gezicht, blauw groen water en omringt door bergen. En dan zie je op de kaart een doorsteek en dan ligt er nog zo'n meer, nog effe wat groter. Machtig, en de weg er langs kronkelend met steile hellingen en, uiteraard, afdalingen. We zagen borden met afstanden die niet strookten met hetgeen de tomtom aangaf, wij zouden veel minder kilometers maken volgens de tomtom. Op een gegeven moment bleek dan ook waarom, je kon linksaf naar Queenstown, over de lager gelegen weg of over een pas. En die gaf de tomtom aan, en die volgen wij slaafs :-) En daar hadden we geen spijt van. Op de geplaatste foto's kunnen jullie het uitzicht zien wat we onderweg, en tegen het einde, hadden. Op de laatste berg, 1076 meter hoog, zijn we zelfs nog een stuk verder omhoog gewandeld, Debbie ook, om het nog beter te kunnen zien. Queenstown kon je mooi in de diepte zien liggen. Was zeer de moeite waard.

En de stuurmanskunst in de bergen werd weer flink op de proef gesteld. En de afdaling naar Queenstown viel in de categorie pittig, veel haarspeldbochten en flink steil. Maar goed dat we in een Toyota rijden.

Ons hotel lag een stukje voorbij het erg drukke Queenstown, in Fernhill. Inchecken ging weer prima, al moest ik wel weer even een kamer op de begane grond regelen. En toen maar weer even ons, inmiddels wel bekende, tukje gedaan. En daarna heerlijk gegeten in het restaurant. We waren de enige gasten! Maar eten smaakte prima; zalm en steak. En uiteraard weer een lekker toetje na; cheese cake en chocolade explosion. Vul zelf maar in wat voor wie was.

Queenstown staat bekend om zijn activiteiten zoals bungeejumpen, mountainbiken enz enz. Maar dat is "So not us" Dus maar eens kijken wat er verder nog te doen is.

Fijne dag toegewenst; de onze zit er al weer bijna op.