Een fijn stukje rijden ...

De maaltijd in Richmond op zondag is een makkelijke geworden: pizza!! Even naar de Pizza-hut rijden, bestelling plaatsen en klaar. 's Avonds verder beetje geluierd, tv kijken beetje lezen; dus rustig aan.

Maandag zijn we richting de Tasmanbaai gereden, op aanraden van ons toerboek. Het is hier nu wel frisjes maar wel veel zon. Wat dat betreft hebben we geluk. Was weer een mooie route die ons naar verschillende plekken langs de baai bracht. Routes door dorpjes en over heuvels en langs de kust. En overal is het heerlijk rustig. In de middag zijn we terug gereden naar ons motel in Richmond. In het dorp boodschapje gedaan en 's avonds zelf maar weer pasta gemaakt. Makkelijke en toch smakelijke maaltijd, al zeggen we het zelf. Dat is het voordeel van de motels hier, je hebt altijd een eigen keukentje. Vooral de suite waar wij in zaten was meer dan compleet uitgerust wat dat betreft.

En toen was het weer dinsdag. Neem de afstand Delfzijl - Maastricht in gedachten, voeg daar nog een 70 kilometer bij. Plant links en rechts van de weg een onafzienbaar bos; zet hier en daar wat Limburgse heuvels en wat Zwitserse besneeuwde alpen (volgens Debbie geen sneeuw maar poedersuiker) neer; voeg er wat dalen bij; met vele (ik vond ze leuk) éénbaansbruggetjes. En doe er nog een kuststrook bij en aan het eind een paar bergtoppen van 3 kilometer hoog. Heb je dat? Dan heb je een idee van de 444 kilometer die we vandaag afgelegd hebben. Oh ja, en neem er zes en een half uur de tijd voor. Wat een route! We waren om negen uur vertrokken richting Frans Jozef gletsjer. Het bovenstaande geeft dus het uitzicht onderweg weer. Wat een land, wat een afstanden. Dit was overigens wel de langste route die we rijden op deze trip. Maar het rijden gaat hier prima, het verkeer is rustig, maar soms reden we wel in de file; minstens drie à vier auto's achter elkaar. Ja ja, wat een drukte!! We hadden wel geluk met het weer, de hele weg zon. Alleen tegen het eind reden we door de staart van een hagelbui. 's Morgen had het keihard gehageld zei de mevrouw van het motel, dus mazzeltje.

Inchecken in het motel ging weer prima, we kregen nog wat tips van de mevrouw en maakten kennis met Kate. de Labrador. Vriendelijke hond, die door de mevrouw geadopteerd was. Kwam na de aardbeving in Christchurch van mensen, die er geen plek meer voor hadden. Nou, ze heeft het hier prima naar de zin en is vriend met alle gasten. Zojuist zijn we even wezen eten in het dorp, dat was weer heerlijk. Buiten is het nu 7 graden, dat is wel brrrrrr. Gelukkig brandt het kachel in onze kamer, dus dat is weer behaaglijk. En zo zit deze dag er voor ons al weer op; morgen maar eens naar de gletsjer gaan kijken.

Gruss Got!!

Al weer op het Zuidereiland!

Zaterdag in Wellington was er één om een beetje door de stad te wandelen (niet te ver). En wat rond te kijken. We zijn's morgens richting de stad gewandeld met de bedoeling om de kabeltram te nemen die tegen één van de heuvels omhoog gaat. Er kwam een vriendelijke meneer op ons af of dat het allemaal lukte, bleek een stadsvrijwilliger te zijn. En die maakte ons gelijk wegwijs met een kaart en tips. Beste manier om naar de kabeltram te gaan was; of de bovenleiding van de bus te volgen of met de bus te gaan. Nou, die keuze was niet moeilijk, en voor 4 dollar gingen we lekker met de bus. Dat scheelde weer een stuk lopen. De kabeltram bracht ons zo'n 160 meter boven Wellington en de heuvel bood een prachtig uitzicht over de stad. Er was ook een botanische tuin, maar aangezien alles wat groeit en bloeit bij ons aangezicht meestal dood gaat, hebben we daar maar niet rond gekeken (was overigens ook veel te hobbelig). We zijn na enige tijd weer met de kabeltram naar beneden gegaan en via de kades terug gewandeld naar het hotel. Later in de middag hebben we een bioscoopje gepakt en daarna lekker gegeten. Het restaurant zat in dezelfde locatie als de bioscoop dus dat was een makkie. Debbie aan de steak en ik spare-ribs. Smaakte prima, we konden geen pap meer zeggen. Dus als toetje werd het ijs en chocoladetaart. Burp!

Zondagochtend (vandaag dus) was het vroeg dag, want we moesten met de veerboot mee, naar het Zuidereiland. Dus de wekker op half zeven gezet om om half acht bij de boot te zijn (dat was de inchecktijd). We waren netjes op tijd en inchecken en de boot op rijden ging op rolletjes (mooie woordspeling 'ey?!).

Precies om 08:30 vertrok de boot voor de reis van zo'n 90 kilometer; dat betekende drie uur en een kwartier varen. Onderweg mooi uitzicht over het Noordereiland en al het gebergte en na enige tijd voer de ferry een fjord van het Zuidereiland binnen richting Picton. We bleken vijf minuten te laat zijn aangekomen; schande!. Toen was het weer van de ferry af rijden en reden we door Picton richting Nelson; onze volgende bestemming. Was zo'n 130 km, door wederom een gevarieerd landschap.

De brem staat hier in bloei, dus hele berghellingen kleuren geel, tot boven aan toe. Mooi gezicht. Tegen het einde van de rit gingen we weer een heuvelrug over met prachtige vergezichten en vele haarspeldbochten. Stuur met twee handen vast houden en goed opletten is hier een must.

En toen reden we alweer in Nelson, en er door heen. Want ons motel ligt in Richmond. Een plaatsje net buiten Nelson. Een motel heeft meestal alleen kamers op de begane grond, maar deze had er ook wat op de eerste verdieping. En uiteraard was er zo één voor ons geboekt. Ik vroeg of er ook nog wat op de begane grond beschikbaar was; dat was wel zo maar dan moesten we bij betalen. De eigenaar stelde voor om de beide opties even te bekijken. Nou dat was snel beslist, voor 50 dollar extra namen wij wel de suite op de begane grond! We hebben dus nu de beschikking over een keuken, badkamer (met bad). twee slaapkamer, twee tv's zwembad enz enz. Dus dat is het geld wel waard. Allebei waren we behoorlijk verrot van het vroege opstaan, en de trip, dus maar even een lekker tukje gedaan (dat kunnen wij wel deze vakantie). En nu net weer wakker, rond 17:30 uur locale tijd. Zo maar eens kijken of de tip van de eigenaar v.w.b eetgelegenheid een goede is.

Jullie een prettige zondag toegewenst. En @Rubin van harte gefeliciteerd!!

Roel & Debbie

Wellington

Windy Welly

Windy welly, zo wordt Wellington ook wel genoemd. Nou, het klopte toen we hier aankwamen. Man, de vouwen waaiden je uit de broek. Gelukkig is de wind vanavond een beetje gaan liggen, zodat we gezellig de stad in konden voor wat te eten en entertainment.

Het was een flink stuk rijden vandaag, vanaf Napier, met onze sightseeing erbij, zo'n 350 kilometer. Begin van de route was een beetje saai en eentonig. Het laatste stukje van de adviesroute hebben we over geslagen en dus ging het ineens richting de bergen. En wat voor een bergen, dit was het serieuze klimwerk. Debbie was blij dat ze aan de bergkant zat, al kon je niet veel van de dalen (en afgronden) zien, hoor. Er was natuurlijk weer iemand die zijn rijkunsten overschat had en dus met een vette klap tegen de bergwand was aan gesmakt. Slimmerik! We konden er gelukkig langs rijden en wij deden het al voorzichtig aan. Heeft geen nut om te racen. Maar was een prachtige rit in elk geval. En dan daal je en rijdt je weer op een snelweg richting Wellington. De stad ligt echt prachtig rond een baai, die er machtig mooi uitziet met blauw-groen water. Aan alle kanten is bebouwing tegen de bergen op, je zou niet zeggen dat hier 200.000 mensen wonen.

Hotel was zo gevonden, met een extra rondje, omdat ik de inrit mistte :-) We zitten op de negende verdieping en hebben een aardig uitzicht over de stad en de haven. Tegen de avond zijn we richting het uitgaanscentrum gewandeld. Er is iedere vrijdagavond een nachtmarkt met allerlei standjes en eten. De locatie was zo gevonden want het hotel staat aan de rand van het centrum. En gelukkig is het hier, voor de verandering, vlak. Dus de rolstoel duwen is een makkie. Mag ook wel een keer.

We zijn door het straatje gelopen met de markt, maar het was erg druk dus dat was niet zo handig. Dus maar even de kraampjes gecheckt en er door heen. En dan terug om wat te eten te halen. Debbie ging, uiteraard, voor de zoete hap. En ik heb broodje Peking Duck gegeten. Was allebei heerlijk. En wat werd er ook verkocht: Dutch poffertjes!! Dat was wel weer wat voor Debbie, dus ik weer halen. En een praatje gemaakt met de jongedame. Haar vader was Nederlands, uit Montfoort. Maar zij sprak geen Nederlands. Haar vader had de poffertjespan gemaakt, gemonteerd op een bbq. Want importeren was veel te duur. Maar het was goed gelukt en sinds ze de zaak gestart had, van de zomer (hier winter) liep het prima. Was dus weer een leuk gesprek, zoals we er al vele gevoerd hebben op deze reis.

Ook op straat was een jongeman, in jurk, liedjes aan het zingen. Was zijn vrijgezellenavond, vermoeden wij. Maar wel grappig in zijn oranje jurk. En hij haalde toch flink wat geld op. Naar eigen zeggen had hij al meer opgehaald vanavond dan hij overdag verdiend had. Een Bruce Springsteen of Foo Fighters nummer had hij echter niet in zijn repertoire. Dus ik heb 'm The River maar voor gezongen en hem geld gegeven. Uh, terwijl ik dat dus eigenlijk had moeten hebben, maar maakt niet uit. Was leuk.

En zo was onze vrijdagavond al weer voorbij, terwijl die van jullie nog moet beginnen, (verwarrend he. Wat denk je van ons als we terug komen :-) )

Morgen gaan we verder Wellington verkennen.

Iedereen bedankt voor de leuke reacties in elk geval. En wie weet wordt ik nog wel eens schrijver. Maar voor ons is het ook een stukje herinnering, we maken zoveel mee en zien zo veel. En dan is het leuk om dat later zelf ook weer terug te lezen. En met een "oh ja" weer aan deze mooie reis terug te denken.

G'day and no worries!

Op naar het zuiden

Op naar het zuiden.

Gisteravond hebben we een erg leuke avond gehad met een Maori-show, van de Mitai-familie. We werden opgehaald bij het hotel en de rit was maar een kwartiertje of zo. Bij binnenkomst werden we naar onze tafel verwezen alwaar al een paar dames zaten. We raakten in gesprek, en natuurlijk waren er weer twee getrouwd met een Nederlander! De dames kwamen uit Australie en waren voor het eerst op vakantie. De avond begon met een welkom door de gastheer; hij ging eens uitvissen welke nationaliteiten er allemaal binnen waren. Was een erg grappige introductie en bij ieder land kende hij wel wat zinnen en woorden. En in iedere taal wist hij "chocoladetaart" naar voren te brengen. Uiteindelijk kwamen we tot 21 nationaliteiten! Dat waren er dus nogal wat. We gingen ook nog kijken hoe ons eten bereid werd op een hangi, een soort oven die gebruik maakt van de warmte die hier overal uit de grond komt. Zag er prima uit, maar we gingen nog niet aan tafel. Eerst gingen we het achterliggende bos in om het binnenvaren van de Maori-stam te zien, in hun kano. Nou daar kwamen ze aan hoor, mooi gezang en natuurlijk de "zogenaamde" angstaanjagende blik "met de tong uit de bek". Erg leuk om te zien. Daarna gingen we naar een soort openlucht theater waar een Maori-dorp was nagebouwd. Uit ons midden was ook een chief gekozen en die moest onze stam eerst introduceren bij de Maori's. Ook moest er een welkomstlied gezongen worden door de assistent van de chief. Dit was een donkere Amerikaanse meneer, die een prachtig lied zong. Dat hadden ze, denken wij, niet verwacht. De chief en die meneer waren leraren die in NZ waren om te kijken naar de manier van lesgeven hier, en die konden natuurlijk ook best zingen. Was erg leuk om de verrassing in de ogen van de Maori's te zien. Daarna introduceerde de Maori's chief zijn volk en werden er allerlei dansen en zang gepresenteerd. Het was echt geweldig om te zien. En aan het eind werd er ook nog de traditionele Haka gedaan. Hebben jullie misschien wel eens gezien op TV. Geweldig om in het echt te zien. Toen was het tijd voor het eten. Keurig netjes in buffetvorm klaar gezet, dus je kon zoveel eten als je wilde. Nou dat liet ik me geen twee keer zeggen; kip, lam, vis, salades. Heerlijk. Debbie ging meer voor de toetjes. Die vond het eten van lam een beetje zielig, aaahhhh. Was dus een erg geslaagde avond, we hebben genoten. Ook nog afscheid genomen van onze drie, tijdelijke, vriendinnen waar we de hele avond gezellig mee hadden zitten kletsen. En toen weer met de bus naar het hotel.

Vanmorgen had Debbie nog een afspraak bij de massage en ben ik naar het Rotorua-museum gegaan. Mooi museum in een voormalig badhuis. Veel gezien over de geschiedenis van de Maori's en Rotorua. Erg interessant.

Toen op weg naar Napier aan de kust. Ik had, aan de hand van ons toerboek, de interessante bezienswaardigheden in geprogrammeerd. Nou die waren zeker de moeite waard. We kwamen langs een stuwmeer met dam. Net op tijd om het inlaten van water te zien (gebeurde maar om de twee uur). Dus dat pikten we weer even mee. Verder ook nog een kleine waterval gezien, met een gigantische stroomversnelling er in. En een stuk verder een hele mooie waterval, op een plek waar je het niet zou verwachten. Ergens in de "middle of nowhere". We zaten heel hoog en konden in een dal beneden ons de watervallen goed zien. Mooi!

De rit naar Napier voerde ons weer over een glooiend, behoorlijk bergachtig, gebied met veel, heel veel, bos. Prachtige rit. En toen keek ik eens naar de nog af te leggen afstand en onze benzine. Oeps, leek een beetje krap te worden. Tottom zei nog 40 kilometer te gaan, terwijl het dashboard nog voor 34 kilometer aan brandstof aangaf. Gelukkig gingen we bergaf, dus zuinig rijden en de auto uit laten vieren. En we hebben het gered, maar er ging wel bijna 50 liter in de tank! Dus het was kantje boord. De pompbediende gaf de tip om, zeker op het Zuidereiland, daar wel op te letten. Want daar kwamen dit soort situaties ook vaak voor. Veel weg en weinig tankstations (lesje geleerd).

En nu zitten we in een motel in Napier aan de kust. Net lekker gedineerd in de stad en is het al weer bijna bedtijd voor ons, terwijl voor jullie de dag net begint. In de bergen was het behoorlijk frisjes, maar hier aan de kust was het weer zo'n twintig graden. Hopen dat het nog wat beter word.

Morgen een grote ruk richting Wellington, waar we tot zondag blijven.

See ya!!

Vulkanisch en zo

Rotorua

Omdat we maandagavond zo goed boel georganiseerd hadden, waren we dinsdagmorgen binnen 40 minuten op pad! Richting Rotorua. Het bleek pleurisweer te zijn, lekker regen en kkkkkk koud. Gelukkig gingen wij de stad uit want er stond een mega-file de stad in.

Zondagavond hadden we onze post ontvangen van de receptie. Alle vouchers, voor de hotels, een reisbeschrijving en een hele mooie roadmap. Doos wat bijna niet te tillen. Aan de hand van de reisbeschrijving was de navigatie ingeprogrammeerd. Dan krijg je dus, door bij de tussenstops het centrum van een plaats te selecteren, ook nog eens een rondrit door de desbetreffende plaats. En dat was dan af en toe wel lachen, plaatsje van niets: de tomtom links links en links en je zat weer op de route. Maar we hadden er lol om.

Na een mooie rit van zo'n 200 kilometer kwamen we in Rotorua aan. Het was te ruiken! Zwaveldampen die uit het meer opstijgen zorgen voor een behoorlijke meur. @Annette; dat herinner je je vast.

Inchecken was een eitje, beetje sjofel hotel, maar alla we doen het er maar mee. Je kan hier gebruik maken van het zwembad en enkele prive-bubbelbaden. Dat hebben we uiteraard gedaan. Bubbelbad was heerlijk en alles word natuurlijk door de natuurlijke bronnen verwarmd tot zo'n veertig graden. Lekkerrrrr. Debbie had nog een massage voor de boeg, dus die is lekker een dik uur onder de pannen geweest. Was erg lekker, zo lekker, dat ze morgenochtend voordat we weggaan nog een keer gaat. Toen hebben we eens even een lekker tukje gedaan en was het ineens tijd om te gaan eten. In het hotelrestaurant dan maar. Ik had een soepje vooraf en lam, Debbie een steak besteld. Komt na een kwartier ineens al het hoofdgerecht op tafel. En de soep dan? Oh ja... ging ze even halen. Dus dat begon al niet echt goed. De soep werd er bij gezet, en die was wel te eten. Het hoofdgerecht van ons beiden dus niet. De lam leek meer op rollade en Debbie's steak was nogal een blok. Niet lekker dus, we zijn geen zeurders maar dit hebben we terug gestuurd. Je krijgt dan een sorry, maar je moet nog wel betalen! Morgen bij het uitchecken maar een klacht indienen.

Voor vandaag, woensdag, stonden de vulkanische velden op het programma. Eerst lekker ontbeten (in een betere tent dan het hotel) en toen 30 kilometer rijden. We hadden gelezen dat er een geiser iedere dag om 10:15 uur zou gaan spuiten, dus we dachten dat we al te laat zouden zijn. Maar bij aankomst in het park werden we door iemand terug verwezen en dat als we op zouden schieten we nog op tijd zouden zijn. En dat waren we. Zag er mooi uit, en we pakten nog net het laatste gedeelte van de uitleg mee voordat de geiser begon te spuiten. Apart gezicht en weer zo'n lekker luchtje (NOT).

We zijn ook nog verder het park in gegaan, waren weer eens flinke hellingen met grint. Dus rolstoel op de achterwielen en gaan. Zaten mooie vijvertjes bij, Groen en geel en stinken soms. Niet te harden. Maar wel apart om te zien, en we hadden heerlijk weer. Niet te warm, maar wel een zonnetje. Onderweg kwamen we nog een paar gasten tegen, vlamingen en nederlanders. Dus daar hebben we nog even mee staan praten, de nederlander was blij dat hij weer eens NL kon praten. Dus even wat ervaringen uitgewisseld, was leuk gesprek. En na een uurtje waren we weer bij de uitgang; nog wat souvenirs gekocht en weer terug naar Rotorua gereden.

Debbie doet nu een tukkie en ik zit in de lobby van het hotel te typen. Vanavond gaan we naar een echt Maori-gebeuren. Zang en dans en het eten (uit de hangi) moet heerlijk zijn. We gaan het zien en vertellen in een volgend verhaal weer hierover.

Ik zal gelijk wat foto's bij plaatsen.

Houdoe, Roel & Debbie

Tegenvoeters

Update.

Jullie zullen onze verhalen wel gemist hebben, mensen. Maar dat komt natuurlijk omdat jullie twaalf uur op ons achterlopen!! We zijn nu echt tegenvoeters van elkaar, maar daarover straks meer.

We waren bij Circular Quay gebleven en wat we de zaterdag zouden gaan doen. Nou, we zijn, op ons gemakkie, met de trein naar Bondi Junction gegaan om het wereldberoemde Bondi-beach ook van onze bucketlist af te kunnen strepen. We werden al echte forenzen met al onze treinreizen. Ik heb de e-reader bij me en Debbie zit lekker te gamen op haar telefoon. De reizen duren gemiddeld toch wel een klein uur. Op het station aangekomen zijn we gaan wandelen naar een soort winkelstraat om wat te gaan brunchen. Daar hebben we ook gevraagd hoe we wij Bondi konden komen. Je kan de bus nemen of gaan wandelen (25 minuten) was het antwoord. Het werd dus wandelen, kwestie van het volk volgen. Onderweg zagen we uiteraard van alles op deze manier. Mooie panden, verwaarloosde panden, allerlei pluimage en overvolle bussen. Dus de wandeloptie was niet eens zo'n slechte keuze. Wel was het allemaal bergaf, dus de terugweg werd alvast voor besproken: met de bus! En daar lag dan Bondi-beach; wederom een mooi strand, met behoorlijk veel mensen er op. En een boulevard er achter. Op zich was het verder niet zo bijzonder, een strand. Zo hebben wij ze ook, het was wel heerlijk weer, zo'n 27 graden. We zijn een keer op en neer gewandeld en hadden het toen wel weer gezien. En de tijd vliegt toch wel als we zo bezig zijn. We besloten weer terug te gaan met de bus. Die rijden frequent, dus we hoefden niet lang te wachten, er werd keurig netjes een plank uitgelegd en de rolstoel kon zo weer omhoog rijden. Verder met de trein, en weer werden we netjes geholpen met het in- een uitstappen. Wat een service, toch?! In het winkelcentrum bij ons in de buurt nog even wat te eten gehaald en zo was het Australische avontuur al weer bijna over!

's Avonds hadden we al een selectie gemaakt van spullen die we mee zouden nemen en wat niet. Twee koffers gevuld en goed opletten welke mee moest uiteraard. Want de andere zou op Sydney airport blijven. Zoals altijd waren we weer vroeg wakker zondagmorgen. Dus we zijn maar begonnen met opruimen van de auto. Op zich ging dat prima, alleen werd het al snel bloedje heet. Dus we liepen allebei flink te zweten. De auto moest ook schoon gemaakt worden aan de binnenkant, maar het lukte allemaal. Van de spullen die we niet meer nodig hadden had ik op onze tafel een uitstalling gemaakt. Met een bordje erbij, RV-cleaning, pak wat je gebruiken kan. Het is gratis. Het werd niet echt druk. Toen zag ik een mevrouw waar we eerder al een praatje mee gemaakt had. En wees haar op de aanbiedingen. Na enige schroom ging ze overstag en nam het nodige mee. Ik had ook nog spullen uit de koelkast en die wilde ze uiteindelijk ook wel hebben. De rest van de spullen heb ik in de kampkeuken neergezet met briefje er bij. Pak wat je wilt.

Toen was het op pad om de RV in te leveren, zondag, dus lekker rustig op de weg. Inleveren ging ook makkelijk en gelijk een lijstje met gebreken en opmerking er bij gedaan. Ben benieuwd of er nog mee gedaan wordt. En toen met de taxi naar het vliegveld. Daar was het wachten tot 18:30 voordat ons vliegtuig vertrok naar NZ. Beetje internetten, vervelen, lezen, eten. Ik heb nog even de koffer, die niet mee hoefde, gestald bij de bagageservice (kostte wel aardig wat, maar dan hoeven we dat niet mee te sjouwen). En voordat je het in de gaten hebt is het al weer tijd om in te checken. Om 15:30 zouden de balies open gaan, dus wij zaten een beetje in de buurt, maar er gingen al mensen in de rij staan een dik uur van te voren. Waren zeker bang dat ze het vliegtuig zouden missen. Op een gegeven moment ging Deb ook maar in de rij staan, en gaf mij een seintje toen ik in kon springen. Deze maatschappij snapt het in elk geval wel, mensen die niet zo goed ter been zijn laat je niet een heel vliegtuig door lopen, zoals Cathay. We zaten netjes op rij 2. Dat is de policy van het bedrijf zei de incheckmeneer. Netjes! Douane was weer een eitje, want we hadden een expreskaart gekregen, dus weer binnen twee minuten er door heen. Nog wat taxfree geshopt en weer wachten tot we vertrokken.

Vliegtuig zat weer flink vol en de vlucht op zich verliep ook redelijk snel; iets meer dan drie uur. En dan ben je ineens in Nieuw Zeeland. Nog meer tijdverschil, nu lopen we twaalf uur op jullie voor. Betekende wel dat we laat aankwamen, rond elven lokale tijd. Debbie werd weer netjes opgewacht door een zeer aardige Maori-meneer die haar de hele terminal door begeleidde. Immigratie en douane was daardoor wederom een eitje. Met een busje zijn we naar het hotel gebracht en toen was het al weer na enen, dus maar gauw slapen.

Maandagmorgen om tien uur zouden we opgehaald worden om de auto in ontvangst te nemen. Wij stonden dus netjes buiten het hotel te wachten, toen er een meisje naar ons toe kwam of dat wij op een busje stonden te wachten voor de huurauto. Bleek dat ze de auto al bi zich had! Mooi, scheelde weer 20 km v.v. naar het vliegveld. Papieren geregeld en het was weer voor elkaar. We hadden weer vervoer. We wilden nog even de stad in maar kwamen er snel achter dat dat lopend niet echt een optie was: overal hellingen. Dus we besloten er maar even met de auto op uit te gaan. Het is vandaag Labourday in NZ, dus het was lekker rustig op straat. In de Lonely planet gelezen over Mount Eden, een vulkaankrater. Dus daar maar gaan kijken. Je kon helemaal met de auto naar boven rijden. Dat scheelde dus weer. Op zo'n honderdvijftig meter hoogte konden we parkeren en genieten van het uitzicht. Mooi zicht over geheel Auckland en de havens. Ook de andere vulkaanbulten, het zijn er zo'n vijftig waar Auckland op gebouwd is, waren goed te zien. Alleen was het wel erg fris, zo'n 17 graden, hier. Heel anders dan in Australie met zijn 27 graden, brrrrr dus. Daarna hebben we nog wat rond gereden en toch nog een parkeerplaats bij het centrum gevonden. Even de stad in geweest, maar we kwamen er al gauw achter dat we grote steden niet meer zo leuk vinden. Dus maar terug naar het hotel.

Daar maar eens gegoogled naar de beste steakrestaurants in de stad. Bleek er een vlakbij te zitten. We zitten in het Auckland city hotel, midden in de stad. Dus dat soort zaken zijn dan ook dichtbij, blijkt. Ik ben er even heen gelopen om een reservering te maken.

En om 19:00 uur konden we aanschuiven. Dat het geen goedkoop etentje ging worden dat wisten we al. Maar we werden flink in de watten gelegd en het eten was heerlijk. Ik had een koude soep, Debbie een soort vispastei als voorgerecht. Daarna hadden de keus van de chef, drie soorten steak, met overheerlijke, in eendenvet gebakken, frieten, en grootmoeders worteltjes erbij. Debbie had ook nog een mooi stukje chocoladetaart, met wat bladgoud, als nagerecht. Het bedrag zal ik jullie maar besparen. Voldaan zijn we, in regenachtig weer, terug gegaan naar het hotel.

Omdat we nu steeds naar hotels gaan hebben we onze koffer maar eens gereorganiseerd zodat we onze spullen makkelijke terug kunnen vinden. We waren zelf onder de indruk van zoveel efficientie. Spullen die we niet direct nodig hebben leggen we in tasjes in de auto. En in de koffer netjes stapels gemaakt van de diverse kledingstukken. Keurig, al zeggen we het zelf.

Morgen, dinsdag, gaan we dan echt NZ in richting Ruturoa. U leest het wel weer.

Circular Quay

Circular Quay

Vandaag was de dag om toeristisch te doen. Vanaf onze camping is het dus een stukje lopen naar het station MAAR WEL BERG OP. Ik douw me de t*fus, maar het voordeel is wel dat op de terugweg ... precies. Het reizen met de trein gaat nog steeds prima en ook nu weer stonden er mannetjes met oprijplanken klaar voor ons. Fantastisch. Station Circular Quay is bovengronds op de eerste verdiep, dus als je uitstapt heb je gelijk een prachtig uitzicht op Harbour Bridge. Wat een majestueuze brug is dat toch. We waren er trouwens dinsdag al over heen gereden met de trein, toen we naar het ziekenhuis gingen. Was ik helemaal vergeten te vertellen. We hebben daar heerlijk rond gewandeld en alvast een lekker bakkie gedaan. Debbie is helemaal verslingerd aan de capucino. Dus die heeft hier de tijd van der leven.

En dan is het daar: het Sydney Opera House. Apart om zo'n wereldberoemd gebouw dan ineens in het echt te zien. En wat ligt het op een prachtige locatie zo aan de haven. Veel te veel foto's gemaakt natuurlijk, maar ja, die kans krijg je niet vaak. We hebben er helemaal om heen gelopen en het uitzicht over de haven en de Harbour Bridge is overal even mooi. Want die vind ik ook wel mooi hoor, die Harbour Bridge. Twee wereldberoemde "landmarks" in een oogopslag is gewoon te gek. We zagen ook nog mensen naar boven lopen op de brug, is een prijzig grapje, dus maar niet gedaan. En dan zou Debbie al die tijd moeten wachten beneden, dat zou niet zo leuk zijn. Ik heb nog wel de trappen van het Opera House beklommen, dat dan weer wel.

We zijn ook nog even in een museum geweest, op de vierde hebben we wat gedronken. En ook daar wederom een prachtig uitzicht. Op een andere verdieping hebben we wat Aboriginalkunst bekeken. Maar hetgeen wij in Cairns hebben gezien, in een galerie, was vele malen mooier. In een andere zaal was ook allerlei kunst uitgestald, en, hoe zal ik het zeggen: Tja, het was niet aan ons besteed.

Verderop zagen we nog een marktje, allerlei verleidelijke etenswaar. Oh oh. En het was al weer naar lunchtijd, dus maar een bordje sate genomen: kangoeroe en rund. Debbie vond het zielig voor de kangoeroe, maar het smaakte prima. Proefde geen verschil met andere soorten vlees. Debbie heeft nog lekkere minigebakjes gekocht.

En toen was het al wel weer tijd voor de terugreis van zo'n drie kwartier. In Miranda aangekomen zou ik nog even een boodschapje doen in een winkelcentrum, Debbie zou buiten wachten. Ik naar binnen, blijkt het een gigantisch winkelcentrum te zijn. Ik ben na vijf minuten omgekeerd, want ik was nog niet bij Woolworths. Dat verwacht je niet. Dus maar wasmiddel bij de lokale super gekocht, dat was makkelijker. En nu gaan we zo maar weer eens wat op de bbq gooien.

Morgen waarschijnlijk Bondi beach.

Dag dag.

Sydney, dag 2

Er zijn weer nieuwe foto's geplaatst. impressies van Sydney vanaf de grond en vanuit de Sydney Eye. Daar komt ook mijn opmerking van die 16000 kilometer vandaan uit mijn vorige verhaal. Vandaag gaan we richting Circular Quay.

TTYL