Sydney
Update
Zo, leesvrienden, hier is weer eens een bericht van ons. Hoe is het ons vergaan op 16.699 km van huis (zag ik vanmiddag, maar daar later meer over). Bijgekomen van alle gebeuren in het ziekenhuis zijn wij 's woensdag richting de Blue Mountains vertrokken. We moesten dwars door Sydney naar het westen, ging op zich goed totdat mijn rechterspiegel door een passerende vrachtwagen werd geraakt en omklapte. Ik wist niet wie er fout was, dus maar gas gegeven om een foto van de vrachtwagen te kunnen maken voor eventuele schuldvraag. Bij een verkeerslicht stopte de vrachtwagen en de chauffeur stapte uit. Had, denk ik, gezien dat er een foto gemaakt werd. Hij zei dat ik een stukje op zijn baan zat en dat we elkaar daardoor raakten. Ik vermoedde dat hij gelijk had en we hadden allebei geen schade. Dus hand gegeven en een "Sorry mate". En het was opgelost; zo gaat dat hier.
Op naar de Blue Mountains dus, een natuurpark dat begint zo'n 60 kilometer buiten Sydney en immens groot is. We hebben er wat rond gereden, bakkie gedaan en een stuk verderop van het uitzicht genoten. Ook stonden we ergens hoog en was er een waterval te zien, Deb bleef boven en ik zo'n driehonderd meter naar beneden gelopen via allerlei trapjes. Wat foto's gemaakt en weer terug naar boven. Was goed te doen, want de conditie was in orde (van al dat douwen :-) ).
Toen was het eigenlijk al weer tijd om terug te gaan naar Sydney. We hadden een andere camping uitgezocht in Noord Sydney. Maar onderweg besloten we nog even boodschappen te gaan doen want we zagen een bord van een shoppingcenter. Dus afgeslagen en trachten een ingang te vinden, we zagen iets wat op een ingang leek, bleek het de ingang van het laadplatform van Ikea te zijn! Gelukkig wel hoog genoeg voor de camper, maar doordat het een beetje donker was daarbinnen lette ik niet goed op en Klats daar ging de linkerspiegel om. Gelukkig wederom geen andere schade dan gekrenkte trots. Gauw er weer uit en we besloten maar door te rijden. Fijn weer het drukke Sydney in. Op een gegeven moment waren we bijna op de plaats van bestemming en we moesten rechts af op een zesbaans autoweg. Ik had groen (dacht ik) en ik ging. Maar dat dacht het tegemoetkomend verkeer ook. Ineens zag ik drie rijen auto's op ons afkomen met al behoorlijk de vaart er in. Vol gas dus! De auto op de alleruiterste baan moest wel even vol in de remmen, we hoorden ze piepen, maar gelukkig ging het net goed. Pfoee, dat was op het nippertje. Schrok er behoorlijk van, want we hadden beiden niet echt in de gaten dat we iets fout deden. Ietwat rustiger legden we het laatste stukje naar de camping af. Had niet graag gehad dat door mijn schuld er iets ernstigs zou zijn gebeurd, de schrik zat er even in. Dat was wel genoeg voor vandaag.
Camping was een behoorlijk grote en ook gelijk de duurste van de hele vakantie AUD 52,00 en dan hadden we nog korting ook. Lag wel mooi vlak aan de oceaan. Maar verder een beetje saai. We zijn nog even wezen kijken bij de oceaan, het wordt vervelend, maar wederom een prachtig breed strand. met bijna niemand er op. Mooi gezicht om een aantal surfers bezig te zien. 's Avonds maar pasta gemaakt, dat hadden we nog. 's Avonds hadden we ook steeds bezoek van eenden, die gezellig bij ons bleven zitten omdat Debbie ze steeds water gaf, dat vonden ze wel lekker. Al maakten ze er wel een zooitje van. Dus dat waren Debbie's dierenvriendjes voor dit verblijf. 's Morgens zaten ze al weer netjes te wachten en werd er zelfs nog gewoon een wip gemaakt voor onze neus, gesellie.
Vandaag, donderdag, hadden we dus besloten om naar een andere camping te gaan. In het zuiden van Sydney dus! 48 kilometer was de afstand. Op weg dan maar, lekker druk onderweg in elk geval zo op de vroege morgen. Op een gegeven moment zaten we eindelijk op de snelweg en kregen op wat bruggen een prachtig uitzicht over Sydney en de baaien. En toen zaten we ineens midden in het centrum van Sydney! Dat was wel lachen, de tomtom schakelde zelfs over naar een 3d-weergave van het centrum. Alles ging op zijn dooie akkertje en redelijk voorzichtig geworden chauffeurde ik overal doorheen. We moesten ergens linksaf en gelijk weer linksaf; huh? doorrijhoogte 4,50 meter, moet kunnen! Reden we ineens in een tunnel en scheurden zo Sydney uit, dat schoot ineens lekker op. Komen we bij de camping aan, blijkt ze geen plek te hebben voor ons bakbeest! Gevraagd of ze een andere camping wist en dat wist ze: in Miranda, een andere voorstad van Sydney. Dus daar maar heen, onderweg weer boodschappen gedaan (nu ging het allemaal goed met parkeren). En gelukkig had deze camping wel plek voor ons. Tijdens het inchecken wordt altijd naar je land van herkomst, dus ik zeg NL. Ja, zegt de dame, dat zag ik al aan de achternaam. Hoezo? Nou, zegt de dame, ik kom zelf uit Heide/Kalmthout! Nog geen tien kilometer van Putte af, hoe is het mogelijk! Bleek dat ze hier al 25 jaar was met haar man. En ze sprak nog redelijk nederlands. Het blijkt toch maar weer een klein wereldje te zijn.
Ons zelf weer ingericht en we besloten met de trein naar de city te gaan. Het station was een kilometer verder. Treinreis ging prima en daar stonden we dan midden in Sydney. We wilden naar de Sydney tower, was een mooie bestemming voor de middag. Die was zo gevonden en dus op naar boven. En dan sta je op 250 meter hoogte te genieten van een prachtig uitzicht over Sydney en omgeving. Prachtig!
Terug op aarde hebben we wat rondgewandeld in de stad. Erg druk, maar het is zo groots opgezet allemaal dat het niet zo opvalt. Ik moest nog een kaart voor de camera hebben, dus fotozaak opgezocht en er een aangeschaft. Verderop zat een Ugg-zaak, dus Debbie heeft ook nog even lekker geshopt. En toen was het al weer tijd om richting het camperpark te gaan. Op het station vroeg men waar we heen moesten, dus verteld dat we naar Miranda moesten. Beneden gekomen, vier verdiepingen lager stond er al een mannetje te wachten met een plank om makkelijk de trein in te komen met de rolstoel. Prima service. Ik zeg tegen Debbie: "Let op, in Miranda staat er weer een mannetje klaar". Zal wel zegt ze. Maar na drie kwartier in de trein stond er in Miranda echt wel een mannetje te wachten met een plankie!! Wat een service, kunnen we in NL nog wat van leren. Omdat het al tegen zevenen was besloten we onderweg wat te gaan eten. We kwamen een Thai's restaurant tegen en na wat overdenkingen besloot Deb dat ze het zou gaan proberen. Afijn, besteld; ik een curry en Deb een soort steak. Kwam al snel en het smaakte allemaal prima; Debbie vond het zelfs lekker. En de curry zou pittig zijn, maar dat viel wel mee of ik kan het gewoon goed hebben?!
En nu zitten we weer in ons campertje en schrijf ik dit verhaal. En het is al weer bijna bedtijd voor ons, terwijl jullie de dag nog voor je hebben.
In tegenstelling tot de eerdere berichtgeving is het zo wel leuk in Sydney, maar rijden met the Beast dat doen we alleen nog maar zondag richting het vliegveld.
Iedereen dus weer op de hoogte, see ya mates!!!
Wederom contrasten
Wederom contrasten.
We hebben het al eerder over contrasten gehad deze vakantie. Gisteren, maandag 20 oktober, was ook weer zo'n dag. Vertrokken vanuit het rustige Hawks Nest richting Sydney. En na zo'n tweehonderd kilometer ben je er dan in eens: Sydney. En dat is te merken ook, gelijk druk verkeer. Maar goed te rijden; de tomtom stond ingesteld op het adres van een camping in het noorden van Sydney in een nationaal park: het Lane Cove River park. Erg gezellige omgeving...rechts het park, links een grote begraafplaats. Wel lekker rustig overigens, als de vliegtuigen richting Sydney airport niet iedere twee minuten over komen.
Afijn, we hebben ons daar geinstalleerd voor twee dagen omdat Debbie op dinsdag naar het ziekenhuis moet voor haar maandelijkse shot. We moesten nog een boodschap doen omdat we niet zoveel meer in huis hadden. Dus op de tomtom gezocht naar een shopping iets, en er was wel iets te vinden op zo'n 2,5 kilometer afstand. Moest te doen zijn, maar al gauw bleek dat Sydney gebouwd is op heuvels, dus dat was flink duwen voor mij om Debbie omhoog te krijgen in haar rolstoel. Mijn sportbeurten dus wel weer gehad. En dan kom je bij het winkelcentrum, mwah, mocht die naam niet echt hebben. Maar we hebben onze boodschappen kunnen doen. Jullie kunnen trots op ons zijn: We hebben 's avonds een lekker prakkie andijvie met saucijsjes gegeten.
Dat het hier een park is, is trouwens wel te merken: er zitten hier kraaien die een heel grappig geluid voortbrengen. Het is bijna niet te omschrijven, maar het klinkt als maa maa maaaaa. Maar dan heel zielig, we liggen iedere keer in een deuk als we ze horen. Ook zijn er genoeg mooie papegaaien en kaketoes. En Debbie zat gisteren buiten te roken terwijl er een wombat rond haar aan het scharrelen was. Wildlife genoeg hier dus.
En toen was het dinsdag. Het avontuur richting het ziekenhuis zou beginnen. Het was ons al afgeraden om dit met onze vrachtwagen te doen, gewoonweg nergens te parkeren. Het werd dus de trein en bus. Treinstation was vlakbij (kilometer) en we kregen netjes advies wat het beste kaartje voor ons zou zijn. Opstappen ging makkelijk en we gingen richting de city voor het Central station. Was nog een aardig stuk, zo'n half uur in de trein gezeten. Op het station aangekomen moesten we natuurlijk zoeken naar de bussen. Maar gelukkig kwam ons al iemand te hulp schieten. Hij wees ons waar de bussen zouden zijn, maar vroeg of het niet slimmer zou zijn om met een taxi te gaan (we waren al redelijk laat voor onze 08.20 uur afspraak). Dat was inderdaad een goed plan, alles in de taxi en gaan. Was een ritje van een kleine 15 minuten. En om precies 08.20 uur stonden we op de stoep van het Mind & Research Laboratory voor de afspraak met de neuroloog. Bij de balie aangekomen moesten er allerlei formulieren ingevuld worden en bleek de neuroloog er nog niet eens te zijn! En wij maar haasten. Uiteindelijk waren we aan de beurt en hij verontschuldigde zich: zieke dochter. Er werd uitgebreid aan Debbie gevraagd over haar toestand en ze werd ook nog onderzocht. Ze moest ook formulieren ondertekenen, dat de behandeling mocht plaats vinden. Australische regels. Toen dat allemaal klaar was kwam Ann binnen, de dame die alle contact met Nederland geregeld had. Zij zou ons begeleiden naar het ziekenhuis voor de behandeling, wel fijn want dat hadden we zelf nooit gevonden allemaal. Toen we al bij de lift stonden werden we nog terug geroepen; of we nog even wilden betalen. AUD 420 (austra-lische dollar). Swap, daar ging de creditcard (het wordt nog erger hoor). Maar goed, Ann heeft ons netjes de weg gewezen waar de behandeling plaats zou vinden en waar Debbie's medicijn gehaald moesten worden. Dame bij de uitgifte vroeg nog even: weten ze wel hoeveel dat kost? Ja hoor, dat weten we. En swap daar ging de creditcard weer: AUD 2000!! En nu maar hopen dat de declaratie goed gaat bij de FBTO :-) We hadden nog tijd over en zijn maar even gaan lunchen. Leuk restaurant met lekker eten, en maar goed dat we vroeg waren want rond lunchtijd zat het goed vol. Voor die tijd had ik al een afspraak bij een kapper in de buurt gemaakt, dus daar moest ik om 13:15 wezen. Kwam ik nog in tijdnood ook omdat ook het gebruik van de ziekenhuisapparatuur betaald moest worden. Maar dat heb ik maar naar mijn kappersbezoek geregeld (haar zit weer goed). Deze rekening viel mee: AUD 97. Dat was te doen. Deb lag aan het infuus dus ik heb de buurt een beetje verkend, maar was niet veel te zien. Beetje veel medisch district en een wat verpauperde woonwijk. Dus terug naar het ziekenhuis en daar maar wat gelezen en wachten. Rond drieen was Debbie gereed en konden we aan het avontuur terug naar de camper beginnen. Eerst weer taxi naar station en dan weer het juiste perron zoeken (1 van de 30) op drie levels. Maar ook dat lukte, na maar een keer op de verkeerde gestaan te hebben. Men helpt je hier wel fantastisch, dat dan weer wel. Op ons station, North Ryde, aangekomen kwam er een grote spoorwegman op ons af: waar wij opgestapt waren. Uh; Central!? En dat hij niet geinformeerd was dat er iemand in een rolstoel aankwam. Ja??? De lift was namelijk defect, maar net weer gemaakt. Dus we hadden mazzel. Ok, joh, is goed. Lachen wel, maar wat moesten we nu met zo'n verhaal. In de lift stond nog een manneke van een jaar of tien in zijn schooluniform. Dus ik vroeg of het goed was gegaan op school vandaag en of hij nog wat geleerd had. Nou, eigenlijk niet, want hij had een beetje zitten rellen met zijn vriendjes. Ik zei: nu maar hopen dat je vader het niet hoort. Nou, de hoofdmeester had al gebeld met pa. We hebben hem dus maar sterkte gewenst. Moesten er wel om lachen, hij liep erg langzaam richting huis. Nou, mensen dat waren onze eerste twee dagen in Sydney. Eens kijken wat we morgen gaan doen. De omgeving hier valt een beetje tegen, veel kantoren en oudere wijken. U leest het binnenkort wat het geworden is.
R&D
Fotolink
De fotolink werkt nu ook, mensen.
Rechtsonder op de hoofdpagina
Groet, Roel
Bijna op de plaats van bestemming ..
Het schiet al op, mensen, nog maar zo'n kleine 200 kilometer zijn we van Sydney af. Vandaag zijn we naar Hawks Nest Beach gereden. Wederom een fantastische locatie aan de kust. Was een flink eind rijden, maar ach, de wegen zijn hier goed. En we zijn weer op tijd vertrokken, dus rond enen waren we al weer op de plaats van bestemming. Auto geparkeerd, water, elektrisch en waterafvoer weer aangesloten. Stoeltjes en tafeltje naar buiten: "En opeens is het jouw huis". We staan aan de rand van de duinen en via een hekje is het een paar honderd meter naar het strand. Ik heb net nieuwe foto's geplaatst dus dan kunnen jullie het zien. Hier blijven we ook weer twee dagen en dan gaan we maandag richting Sydney. Zojuist lekker biefstukje gebakken op de buiten-bbq, gebakken aardappels en een salade en komkommer erbij. Was heerlijk, dus we kunnen het best wel, een beetje kamperen. Om even de vraag van @Kees Jacobs te beantwoorden. Ja, het water draait hier andersom weg inderdaad. De zon komt nog steeds op in het oosten en gaat onder in het westen. Maar omdat hij bijna recht boven ons staat, is moeilijk te zien of dat nu anders is dan op het noordelijk halfrond. Wel is het hier in het zuiden frisser dan in het noorden uiteraard. Blij dat we onze dikke vesten ook bij ons hebben, die heb je 's avonds wel nodig.
Dat was het weer voor vandaag, g'day!!
En er staan weer nieuwe foto's bij de link, mensen.
Relaxen enzo
Vandaag was het een relaxdag. Ik kan niet zien wat ik type door een hele trage internetverbinding. Ah, nu ineens wel weer.
We hebben het lekker rustig aan gedaan vandaag. Even naar de pier gelopen en uiteraard nog weer wat walvissen gespot, waren redelijk dichtbij. We wilden gaan zwemmen maar wter is brrrr
. Dus alvast een beetje gekeken waar we morgen naar toe gaan, richting het zuiden in elk geval. Het weer is ook aan het veranderen lijkt het, vanmiddag nog wat regen gehad. en het is nu tegen de avond frisjes en zwaar bewolkt. Vanmiddag heb ik nong wel wa foto's gemaakt en die tracht ik nu te plaatsen, maar zoals gezegd traaggggg internet hier. Ik zag nog wel weer walvissen springen in de verte, weederom machtig gezicht. en dat dan gewoon vanaf het vasteland. Kicken. Morgen wat meer als we beter internet hebben. Doei doei
Relaxen enzo
Vandaag was het een relaxdag. Ik kan niet zien wat ik type door een hele trage internetverbinding. Ah, nu ineens wel weer.
We hebben het lekker rustig aan gedaan vandaag. Even naar de pier gelopen en uiteraard nog weer wat walvissen gespot, waren redelijk dichtbij. We wilden gaan zwemmen maar wter is brrrr
. Dus alvast een beetje gekeken waar we morgen naar toe gaan, richting het zuiden in elk geval. Het weer is ook aan het veranderen lijkt het, vanmiddag nog wat regen gehad. en het is nu tegen de avond frisjes en zwaar bewolkt. Vanmiddag heb ik nong wel wa foto's gemaakt en die tracht ik nu te plaatsen, maar zoals gezegd traaggggg internet hier. Ik zag nog wel weer walvissen springen in de verte, weederom machtig gezicht. en dat dan gewoon vanaf het vasteland. Kicken. Morgen wat meer als we beter internet hebben. Doei doei