Phillip Island

Anglesea 18 november

Eerst even wat rechtzetten voor in het laatste verhaal: Sushi Sushi moet dus Sushi Hub zijn. Ik kreeg klachten van de eindredactie en we willen toekomstige reizigers natuurlijk niet op het verkeerde pad sturen. Goed, dat hebben we recht gezet.
Woensdag de 16de zijn we richting Phillip Island gereden, vanuit Melbourne. Was een flinke rit, maar goed te doen. Tegen de middag kwamen we aan op het eiland en de eerste stop was een chocoladefabriek. Was leuk opgezet, we konden een toer doen en er moesten opdrachten worden uitgevoerd om balletjes te verzamelen (die later voor echte chocoladeballen konden worden omgeruild). De dames hadden er achttien verzameld! Dat zat dus wel goed. Sammy heeft ook flink ingeslagen, dus ze zitten hier flink te hyperen van alle suikers :-) (valt wel mee hoor). Intussen had ik nog contact gehad met de camping om een plaats te boeken. Was maar goed ook want het bleek erg druk te zijn daar. Na Sjakie met zijn chocoladefabriek was het de beurt aan een koala-reservaat een stukje verder op. Prijs viel een keer mee: 12 dollar. Was mooi opgezet. Met verhoogde looppaden, die met de rolstoel ook goed te doen waren. De koala’s hadden er zin in vandaag, normaal zitten/liggen ze in een boom, en kijken ook nog eens de andere kant op, maar vandaag niet. Ze waren behoorlijk actief, druk aan het eten en om zich heen aan het kijken. Buitenkansje dus om ze te fotograferen (de facebookers hebben al de nodige foto’s kunnen zien). Op weg naar de uitgang zagen we ook nog een prachtige vogel in een boom zitten, was de lachende Kookabaroo (of zoiets). Bleef net lang genoeg zitten om er een foto van te trekken.
Daarna was het op naar de camping. Inchecken ging makkelijk, want ik had immers al geboekt. We hadden een mooi plekje vlakbij het strand, moest wel even al mijn stuurmanskunst gebruiken om ‘m achteruit er in te draaien. Maar op zich gaat dat steeds beter. Alleen even het elektrisch aangesloten, want ‘s avonds moesten we nog weer op pad.

We zijn namelijk bij de Pinguïn Parade gaan kijken. Al duizenden jaren komen op een bepaalde plek een paar duizend pinguïns aan land om naar hun nesten te gaan. Entree was fors, 25 dollar, maar toen ik later las dat alles ten goede komt aan bescherming van die beestjes was het goed. Het eten in het restaurant was erg slecht, dat dan weer wel. Daar kan wel wat verbeterd worden.
We hadden gelezen dat je het beste op tijd kon komen voor de beste plek. Dus wij waren er rond zevenen al (de beesten werden rond half negen verwacht). Een buggy bracht Debbie alvast naar het strand en Sammy en ik gingen lopen. Onderweg spotten we nog een aantal walibi’s en wat roofvogels. We werden bovenaan neergeplant op een stuk wat afgezet was en bestemd voor de rolstoelers. En daar stonden we dan; IN DE WIND!!. Het waaide erg hard en die wind komt rechtstreeks over de oceaan vanuit Antartica!! KKKKoooouuuddddd dat het was, ik zag in de de cabine van de organisatie 9 graden op de thermometer, dus met de windchill erbij was het bij ons tegen het vriespunt, zo leek het wel bijna. Debbie had dekens gekregen en die zat als een mummy ingepakt. Wel in modieus roze. Wachten duurt zo wel lang. Maar uiteindelijk zie je dan toch zwarte stipjes uit het water komen, was een bijzonder gezicht, zo zag je niets en ineens kwam er een golf aan en kwamen er een paar honderd aan land. En dan een stuk waggelen over het strand en dan naar boven waar wij zaten. En dan onder ons door, nou dat deden ze niet zomaar. Ze waren behoorlijk voorzichtig, gelukkig waren er al een hoop mensen weg op een gegeven moment en toen konden wij ze rustig langs zien komen. Deze beestjes zijn ongeveer 25 cm hoog, heel leuk om te zien. Op weg naar de uitgang liepen we langs een plek waar er nog eens honderden op weg waren naar hun jongen en nesten; de ouders vissen de hele dag op zee en brengen dat dan mee voor hun jongen. Op de parkeerplek hebben we nog even staan praten met een ranger, die ging altijd even kijken of er niet een paar te ver waren doorgelopen en dan onder een auto zouden kunnen komen. Wij vonden het die avond al erg druk maar hij zei dat het soms nog veel drukker is. Goede inkomsten dus voor de organisatie. Wel hebben we die avond weer wat meer hekel gekregen aan onze aziatische medemensen. Wat een stelletje onbeschoften; lekker je neus ophalen en van je aftuffen. Of toch achter een huisje gaan staan, terwijl het afgezet is en zo wat meer van dat soort dingen. En toch foto’s maken, terwijl er uitdrukkelijk gezegd was dat dat niet de bedoeling was, om de pinguïns niet af te schrikken, bah wat een volk. Toen weer op weg naar de camping, en naar bed om warm te worden. Wel een mooie dag met veel indrukken.

Donderdag, de 17de was eindelijk weer eens een warme dag, we zouden twee nachten op Phillip Island blijven, dus uitgeslapen. Lekker in de zon gezeten, strandwandeling en ook nog even boodschap wezen doen in het dorp. We hadden ook weer leuke buren, die Aussies zijn altijd in voor een praatje, en natuurlijk waren er ook weer hondjes om te knuffelen. We hadden wat vlees gehaald en dat ben ik lekker gaan grillen in de campkitchen zodat wij die baklucht niet in de camper zouden hebben. Was weer een lekkere relaxdag dus.

En vandaag, vrijdag 18 november, zijn we vanuit Phillip Island een stuk terug gereden richting Melbourne om uiteindelijk halverwege richting Sorento te gaan. Daar zijn we met de veerboot overgevaren naar Queenscliff. Het weer was redelijk tot aangenaam. We staan nu op een hele grote camping vlak aan een rivier, die op zijn beurt weer uitmondt in de oceaan. Mooie plek. Alweer de nodig leuke gesprekken gehad met allerlei aussies. Natuurlijk weer mensen met honden, dat schept altijd een band. Op een gegeven moment stonden wij al weer te vernikkelen van de kou en die aussies stonden gewoon in korte broek, alsof er niets aan de hand was. Al zeiden ze wel dat de lente uitzonderlijk fris was dit jaar, nou dat kunnen wij beamen. Het is nog steeds fris hier, maar volgende week wordt het weer iets warmen. Morgen gaan we beginnen aan de Great Ocean Road; zijn heel benieuwd over wat we gaan zien.

Melbourne

1. De dames slapen nog, dus ik kan nog wel even de dag van gisteren door nemen. Debbie was niet zo lekker dus Sammy en ik zijn nog even alleen Melbourne ingegaan. Sammy moest haar nagels nog laten doen en ik….nee ik niet. Tramhalte was weer snel gevonden en dan is het drie kwartier “To The CBD” Zo noemt men dat, het City Business District. Oftewel het centrum. Eerst hebben we nog wat rondgelopen, ook door China-town. En uiteraard nog even sushi gegeten. In een tent met de toepasselijke naam: Sushi Sushi, hoe kom je er op? Was wel erg goed en ook nog eens goedkoop. Toen weer met de tram de heuvel op, tram is gratis in het centrum en dan gaan we niet lopen, hè, wij NL-ers. Sammy had haar nagelstudio snel gevonden en was dus drie kwartier onder de pannen, ik ben maar wat de toerist gaan uithangen in de omgeving. Beetje foto’s maken en rondkijken. Nog gesproken met anti-Trump coalitie hier. Leeft hier erg, was zelfs s avonds nog een demonstratie; maar of dat helpt…. Ik was precies op tijd terug bij Samantha; dus hebben we de terugreis maar weer aanvaard. OV is hier goed opgezet en zeer makkelijk te bereizen. Debbie was weer een beetje opgeknapt, warmer weer hè, dus dat was ook wel weer fijn. Gegeten hebben we weer bij Degani (dahgaanie, dahgaawel! was ons grapje). Goeie tent, lekker eten. Aanrader voor wie eens in Melburn is. Vandaag vertrekken we richting Phillip Island. Het is nu 08:06 hier. Ik zal de twee verkouden dames eens gaan porren, gni gni. See ya, mates!

Lost track (het spoor bijster)

Lost track.

Doordat we ‘s avonds redelijk uitgeteld zijn ben ik een beetje de draad kwijt van waar we allemaal geweest zijn. Mr. Google helpt wel een beetje mee (met zijn tijdlijn). Maar dan moet je wel op plekken zijn waar je “gezien” wordt. Dat was ook zo wat: sim-kaartje gekocht van Telstra (de provider van “Streeliah”). Maar voordat ik die aan de praat had. Eerst bleek ik geen goed kaartje te hebben, toen ik eindelijk wat verder kwam met een nieuw kaartje, a twee dollar, was er weer probleem met de registratie. Bleek dat ik wel mijn paspoortnummer moest geven, maar een voornaam, zoals op het visum vermeld. Ik vulde braaf alle twee in. Maar uiteindelijk gelukt. En mijn gsm is nu gelijk wifi-hotspot voor de dames en dat werkt nu allemaal prima. Mits, zoals gezegd, we in het zicht van een gsm-netwerk zijn. Goed, wij zijn twee dagen in Eden gebleven. En wederom hadden we een buur met nederlandse roots, nu weer een mevrouw die uit Eindhoven kwam, maar al zo’n zestig jaar hier woonde. Hadden twee hele lieve honden, die we nog een keer mee uit wandelen hebben genomen. Wilden die beestjes niet verder dan tien meter buiten het park! Ok, dan niet. Dus maar weer terug gebracht. Eigenwijsjes. Het was daar overigens heerlijk weer, boven de twintig graden (sorry). Vanuit Eden zijn we richting een national park gegaan. Dat was in Cape Conran, Bangsia Bluff camp area, een campsite in the middle of nowhere met nul voorzieningen, nou ja er waren toilethuisjes. Het strand was vlakbij en toen we gingen kijken zagen we in de verte ineens drie walvissen aan het dartelen. Gauw camera en telescoop opgehaald (bedankt buurman Albert) en genoten van het spel van die machtige beesten. Was met de telescoop perfect te zien. Genieten dus. Later op de avond zijn we, Samantha en ik, nog een keer gaan kijken maar toen was er niets meer te zien, zijn we maar schelpen wezen zoeken. Terug lopend naar de camper stonden we ineens oog in oog met drie kangaroos, die rustig op een veldje aan het grazen waren. Gelijk weer de camera gepakt, ze schrokken wel een beetje van het geluid en na enige tijd gingen ze er vandoor. Ik spotte er nog een in een zijpad, maar die hupte ook snel achter zijn maatjes aan. Maar weer een mooi moment.

Vandaar uit zijn we naar Seaspray gereden, ook weer aan de kust, hele grote camping, schoon maar wel een kale bedoening. ‘s Avonds wezen eten in een, wat hun een pub noemen, soort sporthalkantine. Erg luidruchtig, maar het eten was goed. Bij de camper nog naar de maan gekeken met de telescoop, ook een paar planeten waren duidelijk te zien in de zuidelijke hemel, ik heb zelf nog de maan gefotografeerd met het, voorbijkomende, ISS.

Zondag zijn we terechtgekomen in een resort, waar ook plek was voor campers. Onderweg stuurde de tomtom ons weer via de nodige tussendoorweggetjes. Halen we ineens een kangaroo in, die vrolijk in de berm naast ons sprong met een behoorlijke snelheid, fantastisch gezicht.
Terug naar het resort. Dure bedoening aldaar, maar wel met voorzieningen waar wij ook gebruik van mochten maken, zoals zwembad, sauna, bubbelbad, kampkeuken. Bij het inchecken stond er natuurlijk weer iemand met NL-roots achter de balie. Een mevrouw die op zakenreis was met ega, en 22 jaar geleden maar gelijk gebleven was. Ze vroeg of we lid waren van de ANWB of zo. Nee hoor, ik rijdt Toyota. Geloof mij nou maar zei ze, je bent lid. Hups, 25 dollar korting :-) Resort was van het aussie-broertje van de ANWB, de RACV. ‘s Middags waren Samantha en ik al wezen zwemmen en toen we terug kwamen lopen, het wordt wat gewoon, wederom een lading kangaroos gezien. ‘s Avond hebben we weer uitgebreid gekookt in de campingkeuken, zaten wij niet in de baklucht. Gezellige gekletst met een aussie over van alles en nog wat. En daarna zijn we nog maar een keer gaan zwemmen, gewoon omdat het kon.

Vanmorgen, we zijn op maandag 14 november beland, zijn we richting Melbourne gereden. Vanwege het koude weer hebben we dat besloten, dan gaan we van de week als het warmer wordt wel richting Philip Island. Dat zal dan veel aangenamer zijn. Dus nu staan we op een Big4-camping in een voorstad van Melbourne. Vanmiddag zijn we met de tram naar Melbourne gegaan om wat rond te kijken. We zijn ook maar gelijk in het reuzenrad geweest, met een prachtig uitzicht over Melbourne als gevolg. Daarna zijn we in de stad wezen eten, soortement van steakhouse/italiaan. Maar goed te doen. En daarna met de tram weer terug. Nu is het hier 23:40. Jullie zijn helemaal bij en bij ons gaat het lichtje uit.

See ya!!

Eden

Nog vergeten te vertellen: zondag zijn we ook nog in de Symbio Zoo geweest. Een kleinschalige dierentuin, lag op de route dus geen probleem. Was, zoals alles in deze buurt, wel weer met de nodige hellingen, dus ik douwde me weer de pleuris. Maar ja, we rijden dan ook door de Australische Alpen. Afijn, Symbio, leuk opgezet en met alle beestjes die je wilt zien als je Down Under bent. Samantha kon eindelijk knuffelen met een koala en er mee op de foto. Ook voeren van de kangaroo’s was een hoogtepuntje die dag. Er werden weer een hoop vinkjes gezet op de bucketlist :-).

Dat was dus nog even zondag. Terug naar dinsdag, vroeg op weg richting Huskissons’s bay. Kwamen we rond tienen aan, dus even de boel verkennen. En ja hoor, je kon met de boot mee om walvissen te spotten. Maar de boot vertrok om 10:30 uur! Dat was even snel organiseren. Sammy haalde Deb op, ik ging tickets kopen en op weg naar de boot. We made it! Nu nog maar hopen dat we geluk zouden hebben. De boot vertrok stipt op tijd richting open zee. Was op zich al een mooie trip. En na enig zoekwerk kwam daar het bevrijdende woord van een van de dames: I see spray! Dat is als een walvis boven water komt om te ademen en dan eventjes een fontein maakt. En inderdaad, was een moeder met jong. Ze waren de baai in gezwommen om het jong te laten rusten. Voor ons dus een buitenkansje. Was weer prachtig om te zien, ook al zie je minder dan een kwart van zo’n machtig beest. Het echt zien springen van zo’n beest staat nog hoog op onze bucketlist, maar hier konden we het ook wel weer mee doen. Na enig rondvaren en de beesten nog een paar keer gezien te hebben gingen we weer richting de haven. Was een leuke terugvaart, met een hysterisch gillend kind als bonus. Man man man wat een gekrijs, Samantha stond aan de andere kant van de boot en die kon het nog horen, boven de wind en de motoren van de boot, uit. In het dorp hebben we daarna nog heerlijk zitten lunchen (eten is eigenlijk overal heerlijk). Meestal lunchen we ergens onderweg en dat bevalt goed.
Ik ben even kwijt waar de die dag geëindigd zijn, geloof een kleine camping ergens (duidelijk he?).

s’ Morgens op weg naar Eden, Debbie had al aangegeven dat er nog wel een koffiestop gemaakt diende te worden. En zo kwamen we in het rustieke Bodalla terecht, waar we weer net op tijd waren om het voederen der kalveren mee te mogen maken, de dames hadden het weer naar de zin. Ook daar hebben we weer heerlijk zitten brunchen. En toen op weg naar Eden via de Princess Highway. Nog steeds goed te merken dat we in de Alpen rijden, veel hellingen en mooie uitzichten. We hadden een camping uitgezocht, via de WikicampNSW-app (heel handig), maar daar aangekomen zagen we al dat dat niets was. Dus een stukje verder gereden en toen zagen we langs de kust ook borden staan van een camping. Die zag er beter uit. Camping ligt aan een baai waar ook walvissen te zien zouden kunnen zijn. We zijn nog even het dorp ingelopen, weer flinke helling op (natuurlijk). Maar we zagen nog wel een walvis in de verte spartelen, dat dan weer wel!! En dit keer was het gratis, altijd goed voor ons Nederlanders. Het is nu bijna 8 uur ‘s morgens hier dus ik stop even met het verhaal. We gaan weer “ On the move”.

Op pad.

On the move.

Zondag was onze eerste grote verplaatsing. De bedoeling was om richting Nowra te rijden. Gelijk al, toen we Miranda uitreden, werden we geconfronteerd met hele hordes fietsers. We zagen op tshirts iets over MS staan, dus het leek er op dat men voor een goed doel aan het fietsen was. Op de borden boven de weg konden we zien dat ze naar Wollongong reden. Een afstand van zo’n 90 kilometer. Aan de stijl van een hoop fietsers was te zien dat niet iedereen dit gewend was. De route was dan ook behoorlijk geaccidenteerd; lees: gewoon flinke hellingen en flink vals plat. Ik heb later opgezocht waar het om ging: inderdaad voor MS, met een maximum van 10.000 deelnemer. Die ook nog eens gepusht werden om 250 dollar sponsorgeld bij elkaar te brengen. Dus er is waarschijnlijk een heel mooi bedrag bij elkaar gehaald voor iets waar er nauw bij betrokken zijn. We zeiden al tegen Debbie: Ga in je rolstoel langs de route staan en bedank iedereen. Vond ze toch iets minder. Maar fijn dat die mensen dat allemaal doen. Door al deze gebeurtenissen kwamen wij echter niet helemaal op onze route en zijn we doorgereden naar Currarong. Dit ligt op een soort schiereiland. Was heel erg druk op die camping (not). Toen onze Duitse vrienden maandagmorgen weg waren stonden we helemaal alleen…. Toen we tosti's stonden te bakken in de openluchtkampkeuken kwam er iemand van de camping voorbij en die gaf nog een tip. Er was aan de kust een soort rockpool, waar je lekker kon zwemmen. Afijn, wij daar naar toe. Ondertussen genietend van het, toen nog, mooie weer, het uitzicht en de prachtige huizen. De pool was snel gevonden en er waren al twee dames aan het zwemmen. Dus hoe erg kon het zijn. Nou, het was erg. Heeeel erruggg koud. Maar bikkel als ik ben, nat maken en er in plompen! Het was even wennen, maar dan ging het wel. Sammy hield het bij pootje baden en Debbie dacht er niet eens aan. Toch maar niet te lang te in gebleven want er stond toch ook wel een flinke stroming. Na opgewarmd te zijn, zijn we richting onze camperd gegaan. ‘s Avonds pasta gekookt en toen ging het lichtje wederom snel uit.

Bondi beach en een stukje wandelen...

Zaterdag alweer! Samantha wilde nog graag naar Bondi Beach. Geen probleem, Debbie bleef in de camper om de koffers uit te ruimen. Want dat hadden we nog steeds niet gedaan, omdat we niet zeker wisten of we een andere camper zouden krijgen, en gisteren hadden we de puf er niet voor. Dus wij togen met zijn tweetjes weer richting Sydney, we hadden toch onze OV-kaartjes nog niet leeg. De trein die wij steeds namen had als eindbestemming Bondi-junction en dan ben je al vlak bij het strand, stukje met de bus en je bent er. We stapten uit zaten gelijk al ergens midden op Bondi. We lopen een stukje; en wat zien we: Er zijn opnames gaande voor Masterchef! Als Debbie dat zou horen, zou ze echt ziek worden. Maar gelukkig bleek het voor Masterchef India te zijn. Er waren nog vier mensen aan het koken, dus die zaten ook al aardig tegen de finale aan. Nog even gevraagd of ze van de week ook in Sydney aan het filmen waren en dat was inderdaad het geval. Dus we hadden onze Aussie-koks niet gemist. Dat was weer een hele geruststelling. Nadat we even gelunched hadden zijn we het strand opgelopen. Samantha vond het geweldig om te lopen op een plek die je eigenlijk alleen maar van tv kent. Water was overigens wel erg koud! Ik geloofde haar op haar woord en heb het zelf niet getest. Ik kon nu ook met Samantha een stuk een rotspad oplopen wat ik normaal met Debbie, in de rolstoel, niet kan doen. Dat was ook wel eens leuk. Er was een hele kunstgalerie gaande links en rechts op de rotsen, zaten hele leuke dingen bij maar ook dingen waarvan we zeiden van moet dat nou? Zag er niet uit soms, maar ach het is kunst.
We konden helemaal om de rotsen heen lopen en kwamen nog bij een paar andere mooie stranden. Het is allemaal prachtig daar. Die groene oceaan, mooie zandstranden, maar o zo koud water (kom ik nog op terug).
Toen we er genoeg van hadden zijn we met de bus weer terug gegaan en deed ik Sammy het voorstel, als ze puf had, om nog even de Brug te doen! Nou dat wilde ze wel, we komen hier misschien nooit weer. Dus terug met de trein naar het centrum. Op Martin’s place zijn we uitgestapt omdat we dachten dat dat vlak bij Circular Quay zou zijn, bleek toch nog wel een stukje lopen. Onderweg kwamen we ineens in een demonstratie terecht. Even meegelopen en aan twee dames gevraagd waar men voor demonstreerde; bleek te gaan om alle vluchtelingen van twee eilanden te krijgen in het noorden. Vluchtelingen en asielzoekers, uit vooral Indonesië, worden daar heen gebracht en zonder voorzieningen aan hun lot overgelaten. Een hoop Aussies zijn het daar niet mee eens en men probeert de regering op deze manier op andere gedachten te brengen. We hebben ze succes gewenst, en zijn weer verder gelopen richting de Brug. Kwamen mooi uit bij Circular Quay, waar we dus omheen moesten lopen om bij de Bay Harbour Bridge te komen. Het was even zoeken waar we er op konden, maar toen we er eenmaal op liepen was het een geweldige ervaring. Wat een uitzicht over Sydney! We konden ook nog een van de torens beklimmen, maar Sammy gaf aan dat als we ook nog naar de overkant wilden, zij dat conditioneel niet aan zou kunnen. Geen probleem gaan we naar de overkant, want daar is ook de kermis die we al vaak op tv hadden gezien. Nogmaals: wat een geweldige ervaring om over die gigantische brug te wandelen. Aan het einde konden we onder de brug door een stukje terug lopen en dan zo naar de kermis. We hadden al gezien dat we vlakbij een treinstation hadden, dus we konden dan ook weer makkelijk terug zonder weer helemaal terug te moeten lopen. De kermis was grappig om te zien maar wel een beetje out-dated. En wat we ook gezien hadden was dat we gewoon met een van de veerboten terug konden naar Circular Quay. En dat was natuurlijk veel leuker dan met de trein, kon toch allemaal met hetzelfde OV-pasje. Dus dat gedaan en toen waren we allebei wel redelijk stuk. Waren dus blij dat we in de trein zaten, veertig minuten terug om uit te rusten. Nog even boodschappen gedaan bij de Aldi en dan nog even terug lopen naar de camping (alsof we nog nog niet genoeg gelopen hadden). Aangekomen bij de camping bleek dat Debbie alles netjes had opgeruimd, dus wij mochten nog even koken. Maar broodjes met gebakken ei is niet echt een probleem voor ons :-) Een check bij Mr. Google leerde ons dat we 17 kilometer hadden gesjouwd, vandaag, met zijn tweeën!
Dus toen ging het lichtje ook wel redelijk snel uit.

Hou vol!

Hou vol, beste lezers!

Jullie snakken natuurlijk naar nieuws over onze reis, maar op deze campsite lukt het niet echt om de notebook op wifi te krijgen..

Typen op de smartphone is ook niet alles.

We hebben alweer genoeg mee gemaakt in elk geval.

Dus jullie houden het tegoed. We gaan vandaag rijden richting Nowra.

Alles goed, dat dan weer wel.

Groetjes, Roel, Debbie en Samantha

Effe aftikken!!

Vandaag kon ik me melden bij het verhuurkantoor van de camper om te bezien wat men kon doen. Vervangend vervoer bleek niet te gaan omdat alle campers al besproken waren. Beste optie was dan ook om dan maar zonder scherm te gaan reizen. Men moest dan wel even de bevestigingen recht slaan en de boel dicht kitten om lekkage te voorkomen. Ook het papier werd geregeld. Ik mocht overigens wel gelijk even AUD 1500 aftikken! De rest moest ik maar met mijn verzekering regelen. Terwijl men met de reparatie bezig was zaten wij, Sammy en ik, ook nog te wachten op de campingbaas. Hij zou het scherm even brengen omdat dat niet in de camper paste. In de tussentijd kon ik mooi even het een en ander aan mail maken voor de verzekering etc. Maar het duurde en duurde maar, en de camper was al klaar. Toch maar even bellen naar hem, had hij het scherm allang gedropt! We hadden ‘m niet gezien, want ik wilde wel even helpen natuurlijk met uitladen. Maar ja, het was al geregeld. Terwijl wij zaten te wachten werden we aangesproken door mensen of wij nog wat spullen wilden hebben, zij gingen toch weg. Nou kom maar op: meloen, olijfolie, toiletpapier, bier en nog wat meer handige spullen kregen we. Top! En dat voor duitsers :-)
Terug op de camping bleek Debbie kennis gemaakt te hebben met de buren. Echte aussies. Echt toffe mensen, met heerlijke aussie humor. Dus daar leuke babbel mee gemaakt. Daarna zijn we nog weer Sydney ingegaan voor wat sightseeing en wat eten.
Toen we terugkwamen ‘s avonds hebben we tot laat met de aussies, Paul en Sharon, zitten kletsen over van alles en nog wat. En bij Paul verdwenen de corona’s alsof ze verdampten (daar heeft ie ‘s nacht ook wel last van gehad). Maar het was wel heel gezellig om zo eens te horen hoe men hier leeft. En er was alweer een dag om. We begonnen in elk geval een beetje te acclimatiseren.