Sorry mensen, we zitten in de middle of nowhere vandaag, dinsdag 6 oktober, Dit verhaal zal dus veel later te lezen zijn. Al hebben jullie niets aan bovenstaande regels want jullie lezen het toch nog niet. Of draaf ik nu door?
Laatste verhaal was over het mooie strand, dat hebben we dus al weer achter ons gelaten. Maandag zijn we richting Airlie gereden, flink stuk was dat, paar honderd kilometer. Onderweg ging er nog een alarm branden in de auto, er bleek een koplamp defect te zijn, dat viel dan nog weer mee. Bij het vervangen kwam ik er achter dat bij een vorige vervanging men vergeten was de borging terug te plaatsen, dus die lamp schijnt alle kanten op. Vandaag maar even ductape gekocht om het te fixen. En deze bak lust ook wel een beetje diesel, al is die redelijk goedkoop, een euri de liter. En met de cruise-control aan, loopt hij nog wel redelijk zuinig voor 6 ton aan gewicht.
Deb had onderweg wat gelezen over dat je je met de camper naar een eiland over kon laten zetten in een havenplaatsje naar een eiland. Maar dat had ze verkeerd geinterpreteerd, men bedoelde dus kampeerders. Dus dat feest ging niet door, we gaan niet kreperen :-).
We zijn daarop een dorpje terug gereden, Debbie durfde niet op een mooi plekje wild te kamperen. Had ze ook wel weer gelijk in, als je weg gestuurd wordt moet je in het donker weer naar een camping zoeken.
De camping waar we terecht kwamen was behoorlijk groot en natuurlijk heb je bekijks als je aan komt rijden en je moet achter uit je plekje in steken. Maar wat ze niet weten is dat we een achteruitrijcamera hebben, dus dat ziet er stoer uit hoe ik dat bakbeest er achteloos in parkeer met wat gidsen van Debbie. Het installeren is al routine geworden. We hebben goed geslapen de nacht van maandag op dinsdag, moe van de lange rit. En natuurlijk weer vroeg wakker, half zeven! Dus maar gelijk ontbijten, en dat was dan wel weer leuk. Want er zaten nogal wat witte vogels, soort papegaai. En die kwamen even kijken of er nog wat te snaaien was. Op de rand van mijn bord zaten ze op een gegeven moment, en op mijn arm. Zo tam dus. Was wel leuk en ook nog een roedel eenden er bij. Drukte van jewelste.
En om 7:45 reden we al weer. Richting Armstrong beach, kleine 200 kilometer. Rit ging lekker en na een boodschapje doen in Mackay waren we hier rond elven. Bleek een echte laidback camping te zijn. Heel klein en weer aan het strand. Routineus de boel opgezet en relaxen. Want telefoon en internet: geen bereik hier! 's Middags nog even naar het strand geweest, maar het water was een paar honderd meter terug getrokken vanwege eb. En druk dat het op het strand was: wel zeker vijf mensen gezien in de verte.... En onze buurman met zijn kleine hondje, hij was krabben aan het vangen, vertelde hij. Om later als aas te gebruiken om grote krabben te vangen. Bij het inchecken had de baas ook nog verteld dat er laat in de middag een drankje gedronken werd en dat ik welkom was.
Ik vroeg ook nog of er gezwommen kon worden in de oceaan hier. Nou, als ik van rifhaaien en stingers hield, en van een uitdaging, dan zeker doen.
Later in de middag een colaatje mee en join the party. Met een man of zes lekker zitten kletsen over van alles en nog en wat. Was erg leuk om mee te maken.
En ook nog voor de eerste keer gekookt in de camper. Dinsdag = pastadag. Lukte prima en was goed te eten. Afwasje gedaan, bakkie thee en koffie gedronken. En nog even dit verhaaltje getypt. Eens kijken of we morgen een restaurant met de gouden boogjes tegen komen, met wifi, dan zal ik verzenden.
Foto's lukt niet echt goed met een iPad om te versturen, dus die houden jullie te goed.
Greetz, Roel en Debbie from Down Under. No worries, mates!!
Benieuwd wat de dag van morgen ons weer gaat brengen.
A la playa
Jeetje, wat zijn we op een mooie plek aan beland gisteren. In de schemer niet zo goed te zien, maar vanmorgen des te beter. Wat een prachtig tropisch strand hier bij Mission Beach. Groen blauwe oceaan, breed zandstrand, palmen en heerlijk weer. Wat wil een mens nog meer.
Vanmorgen ging ik, Roel, op pad om een broodje te halen. Maar het eerste wat ik zag was een marktje aan de overkant van de weg. Met allerlei snuisterijen en etenswaren. Zag er leuk uit, later uiteraard met Debbie ook nog heen geweest. Was goed te doen met rolstoel, alle paden waren redelijk te berijden. Ik heb bij een tentje met Thais eten een heerlijke maaltijd uitgekozen voor 's avonds. Lekte nog lekker uit de verpakking over Debbie's broek heen dus er kon gelijk een wasje gedaan worden. Was toch wel nodig, want door de warmte willen we nog wel eens lekker zweten.
We zijn ook nog lekker wezen zwemmen in het zwembad(je) van de camping. En na de lunch lekker naar het strand. Het oceaanwater was ook heerlijk, dus we genieten met volle teugen van deze echte, rustgevende, vakantiedag. Al moeten we wel oppassen met de zon, want we zijn allebei al flink aan het verkleuren. Dat gaat nogal hard hier.
We kwamen er ook achter dat hier de zomertijd is ingegaan; die tijden zijn wel een mindf*ck hoor. Al hebben we weinig last van een jetlag blijkt. Wel vroeg wakker.
Nu hebben we alweer gegeten en een bakkie gedaan. Morgen gaan we een grote ruk maken richting de Whitsunday kust, dat moet helemaal fantastisch zijn. Waarschijnlijk ook voor twee dagen, dan kunnen we dinsdag een tocht maken naar het Great Barrier reef.
We horen van thuis dat de honden het ook naar de zin hebben. Lekker modderbad genomen. Bedankt dat ze een mooie dierendag hebben gehad, Dirk! :-)
Annette, even niet meelezen!
Achter ons in de palmen hangen een paar spinnetjes. Ze zijn ongeveer zo groot als een vuist! Met nog een paar poten eraan waar je U tegen zegt. Gelukkig hangen ze hoog. De camping grenst gelijk aan het regenwoud; we horen dan ook de hele dag krekels en vogelgezang. Vanmorgen kwam er zelfs een kolibrie de hibiscus achter onze camper inspecteren. Prachtig!
Ook loopt er nog een vreemd beest rond, de Cassowary. Zo groot als een volwassen man, lijkt op een emoe. Is een beschermde en bedreigde diersoort. We hadden er nog nooit van gehoord. En onderweg hier naar toe word gewaarschuwd dat je er voor op moet passen, omdat ze zo maar de weg over kunnen steken. We hopen stiekem dat we er toch nog wel een te zien krijgen. Maar niet voor de camper!
Foto's uploaden lukt nog niet echt. En op onze mobiel hebben we de data uitgezet, want de mb's knallen er doorheen met alle automatische updates. Dat schiet niet op. Op de campings hebben we meestal 50 MB gratis per 24 uur, maar die zijn ook zo op. Dat jullie het weten.
Zo, dat was het weer voor even.
Dag twee alweer on the road, mensen.
Vanmorgen, zaterdag 4 oktober, zijn we vanuit Innisfall vertrokken met als eindbestemming Ingham. Ik had gisteren in diverse brochures al gelezen over Mamu park, waar je via een soort loopbrug hoog door het regenwoud kon lopen: de Mamu tropical skywalk. Dus daar zijn we eerst heen gegaan. Het was makkelijk te vinden middels de tottom. De auto rijdt overigens prima, al rammelt er wel van alles tijdens het rijden, we zijn er nog niet achter wat daar schuld aan is. Het links rijden levert, tot nu toe, ook nog geen problemen op. Gaat prima.
Afijn, Mamu skywalk. Daar aangekomen werden we aangevallen door een heel leger horzels, niet fijn. Ze hadden ons al een paar keer flink te pakken, die klerebeesten. Richting de skywalk werden het er gelukkig wat minder, misschien ook vanwege het insectenwerend middel wat we bij de kassa kregen. De wandeling door het regenwoud was indrukwekkend, met mooie vergezichten. Toch nog wel flink duwen met de rolstoel. Maar Debbie was wel heel stoer, want aan het einde was er een uitkijktoren en ze is toch zes trappen omhoog geklommen om ook van het uitzicht te genieten. Onderweg kwamen we nog een groep mensen tegen, nederlanders natuurlijk :-) Was een groep mensen met een verstandelijke handicap die toch even, met drie begeleiders, Australie deden in een dag of tien.
Daarna gingen we op weg naar Millaa Millaa, dorpje verderop. Deb las in de Lonely Planet dat we zeker de watervaltour niet mochten missen. Kwam goed uit want onderweg zagen we bordjes en die zijn we toen maar gevolgd. We reden, overigens, flink een stuk het binnenland in waar het erg heuvelachtig bleek te zijn, hellingen van 8 tot tien procent. Maar de auto kwam er moeiteloos overheen. De watervaltour bestond uit drie watervallen op verschillende locaties. Deb was weer stoer want de eerste en de laatste waren alleen met trappen te bereiken en die heeft ze toch allemaal af- en weer opgelopen. Mooi gezicht al dat water, vooral als je eigenlijk nog nooit een waterval hebt gezien. De laatste was de mooiste, met veel water ervoor waarin gezwommen mocht worden. Werd veel gebruik van gemaakt door de vele toeristen. Deb heeft nog even pootje zitten baden. Ook de groep nederlanders kwamen we hier weer tegen.
Millaa Millaa was niet schokkend dus dat hebben we maar overgeslagen.
Ingham zou eigenlijk onze eindbestemming voor vandaag zijn, maar omdat we nog geen oceaan gezien hadden zijn we onderweg afgeslagen richting Mission Beach en daar een camping opgezocht. Daar staan we dus nu voor twee dagen. Mooi, rustig, plekje hier. Met uitzicht op zee. Morgen gaan we een dagje strand doen.
Iedereen alvast bedankt voor alle reacties en tot later. En Cor, van harte. En Henk ook alvast gefeliciteerd met je verjaardag.
En Deb ligt nu als een dood vogeltje op de bank, raarrrrr
L8terssss
Zo snel al een tweede verhaal er achter aan. Hebben jullie wat te lezen.
Vanmorgen de camper opgehaald, ging allemaal prima. en ook het links rijden is geen probleem. Gelukkig doet iedereen het hier, dus dat scheelt.
Het is weer een flinke jongen deze camper, maar daar zijn we wel blij om. Hebben we een beetje de ruimte voor alle spullen.
We zijn al op pad gegaan en zijn nu in Innesfail, zo'n 100 kilometer verder op.
In het stadje zelf hebben we even wat inkopen gedaan, drinken en eten. En nu staan we op een camping, beetje saai. We hebben de koffers uitgepakt en de boel ingeruimd. Deb is even aan het rusten. En dan gaan we waarschijnlijk nog even het stadje in.
En dan terug naar de camping "to put something on the barby". BBQ zit gewoon in de camper, schuift zo naar buiten. Dus prima voor elkaar.
Nog niet verteld: maar de hondjes en poezen zijn onder de goede hoede van onze huisoppassers Dirk en Magda. Geeft een goed gevoel om te weten dat ze lekker thuis zijn en dat er goed voor gezorgd word.
Jullie horen later meer van ons.
g'day!!
G'day mates!!
De vorige verhalen eindigden altijd met de vraag: Benieuwd waar we de volgende keer naar toe gaan. Nou, voor diegenen die het nog niet wisten, we zitten aan de onderkant van onze wereldbol deze keer. Na een, toch wel redelijk gladjes verlopen reis, zijn we aangekomen in Cairns, Noord Australië.
Dinsdagmiddag 30 september vertrokken van Amsterdam, richting Hong Kong (HK). Elf uur in het vliegtuig. Wel apart, want we vlogen de zon weer tegemoet. Het vliegen op zich was goed te doen, Beetje lezen, filmpje kijken, beetje tukken en je bent er. In HK stond er al netjes assistentie voor ons te wachten om ons naar het hotel te brengen. Prima service, en heel fijn. Want het vliegveld is nogal mega-groot en dan bedoel ik echt MEGA-groot. Het was inmiddels al weer half zes HK-tijd. En, zoals Johan Cruif altijd zegt: Ieder nadeel hep ze voordeel. We waren weer snel door de douane met de rolstoel. De hotelkamer hadden we voor de hele dag. Na een heerlijk tukje zijn we wat gaan eten op het vliegveld en we hebben een blik kunnen werpen op HK in de verte.
En toen was het al weer tijd om verder te reizen naar Cairns. De assistentie zou ons om 17.45 uur ophalen bij het hotel. En ze was netjes op tijd, deze Filipijnse dame. Maar goed ook, want de toer naar de vertrekhal was een belevenis op zich. We hebben vier liften gehad! En dan nog een paar kilometer lopen. Gigantisch en wat een drukte. Onze gate was dan ook helemaal aan het einde van de vertrekhal.
EN weer zeven uur vliegen. Hoppa, daar gingen we weer. Weer hetzelfde stramien als tijdens vorige vliegreis, boekie lezen, tukken, flimpje kijken. En toen was het alweer donderdagochtend, leuk hoor dat tijdreizen. Je word er gek van. Nu was het weer ochtend, zagen de zon bijna opkomen terwijl we in Cairns op de bus naar het hotel stonden te wachten.
En ja hoor, deze keer wat meer spanning daarvoor bij de douane. In Amsterdam, bij de taxfreeshop, hadden we al gehoord dat je naar Australië maar een pakje sigaretten (50 gram) mag meenemen. En wat zat er in de koffer die al ingecheckt was? Juist!! Iets meer dan dat. Afijn, we hebben vaak genoeg gezien bij bordersecurity dat je gewoon eerlijk moet zijn, dus op het immigratieformulier ingevuld dat we meer bij ons hadden. En, natuurlijk, mochten we mee met de immigratieofficier. Uitgelegd dat we dat echt niet wisten; wat ook echt zo was. Het was een blik met 200 gram shag. Moest uit de koffer gehaald worden. En we werden voor de keus gesteld of het teveel er uit laten halen of belasting betalen. We kozen voor er uit laten halen. De officer zou het gaan regelen. Maar even later kwam hij terug dat het zo in orde was. By supervisory decision! Omdat we het zo netjes hadden aangegeven. Dus zo zie je maar: eerlijkheid duurt het langst. Ook Debbie haar wandelstok hadden we aangegeven, is van hout en dat mag ook niet altijd ingevoerd worden. Maar ook dat was geen probleem. Ik had ook nog aangegeven dat ik een wapen bij me had (mijn Leathermanmes is toch redelijk scherp) maar daar kraaide geen haan naar ??? Dus rokers zijn gevaarlijker blijkt hieruit.
Met de taxibus waren we in een mum van tijd bij het hotel. En bij het inchecken bleken we een kamer op de eerste verdieping te hebben gekregen. vond de receptionist ook niet handig en dan ook nog met drie bedden. Hij zou een andere kamer voor ons regelen in de loop van de dag. Dan konden we daar naar toe. Toch maar weer even gaan slapen, en dat hadden we wel nodig. Werden rond enen wakker en konden bijna gelijk verhuizen naar een kamer op de begane grond. Stuk makkelijker voor Debbie in elk geval.
De avond was voor een bezoekje aan de binnenstad van Cairns, wat rondkijken en lekker eten. Wel heel erg druk aldaar en best wel toeristisch. We hopen dat het tijdens de rit allemaal wat minder druk zal zijn. We gaan het zien. Vrijdag de camper ophalen en dan gaan we op pad richting Sydney.
Na een prima verlopen reis zijn we weer terug in het koude Nederland. We werden verwelkomd door een mooie bak regen. Viel weer flink tegen; die kou.
Rond vijven werden we opgehaald bij ons hotel en na wat omzwervingen (andere passagiers ophalen) kwamen we aan op het vliegveld. Daar werden door een manager wat bevelen gegeven en werden we met rolstoel en al op sleeptouw genomen langs de hele lange rij en zonder pardon overal tussendoor gemanouvreerd. Binnen vijf minuten door de security en ingecheckt! Doe dat maar eens na! Vroeg de securityman ook nog aan Debbie, nadat natuurlijk door de rolstoel alle alarmen waren afgegaan: 'Iets van metaal bij je?' Met een hele brede smile. En Debbie: Nee hoor! Ieder nadeel hep, in elk geval, soms ook zijn voordeel. We stonden allebei van: WTF just happend? De manager had tegen Debbie gezegd dat hij het fijn vond dat er zoveel toeristen kwamen en dat de service op zijn vliegveld goed moest zijn. Nou, dat het goed zit kunnen we beamen.
Vliegen ging verder probleemloos, we zaten op rij een met zijn tweetjes, dus redelijk wat ruimte. Auto stond al netjes klaar en rond kwart over vier, vrijdagmorgen, waren we weer thuis. Waar een heleboel huisdieren al blij stonden te wachten. Buster was 's avonds al op de deurmat gaan liggen, die voelde het vast aan :-)
En maandag gaat het gewone leven weer beginnen. Weekend nog een beetje chillen en dan weer aan de slag.
We hopen dat jullie weer genoten hebben van de verhalen. Niet zoveel verhalen als in het voorjaar, doen we volgend jaar wel weer over. Waar zullen we dan weer eens heen gaan?
Gisteren, dinsdag, toch lekker kunnen snorkelen. Stond wel veel deining, dus we moesten eerst tegen de stroom in snorkelen en dan konden we met de stroom mee ons terug laten drijven naar de pier. Was heerlijk, mee drijven op de (flinke) deining en ondertussen genieten van al het leven onder water. Zon stond nu veel beter dus we konden het koraal en de vissen prima zien. Zo was het tegen de avond toch nog even leuk.
's Avonds hebben we heerlijk gegeten. Was dinsdag, dus getrouw aan de thuistraditie: italiaans. Deb aan de pizza en ik aan de pasta (en ook een pizza) De pizza's bakken ze hier zelf. Dus verser kan niet. Ook mijn pasta werd vers bereid en de kok haalde speciaal nog wat garnalen voor me om er doorheen te doen. Was denk ik een spraakverwarring want ik vroeg om peppers in de paste. Maar desalniettemin smaakten ze er prima in. Dus we hebben heerlijk zitten smikkelen. De broeken beginnen wel te knellen, maar dat zal wel aan de droogte liggen hier, dan krimpt alles :-). Want ook de toetjes zijn niet te versmaden.
Vandaag, woensdag, was een herhaling van de dinsdag. Eerst maar weer naar de masseur en dan lekker luieren en daarna weer snorkelen. De zee was wat rustiger, dus het snorkelen ging prima. We hebben hele aparte kwallen zien, leken wel wel flexibele buizen. Heel apart om te zien. Ongeveer een meter lang en lichtgevende punten er op. Vermoedelijk lieten ze ook wel iets los, want we voelden af en toe wat prikjes op armen en benen. Er was ook veel vis op de been! Dus een drukte van jewelste in het water. Nog een aantal foto's gemaakt op de pier, maar die zal ik, als we thuis zijn, wel op het net zetten. Dat lukt hier niet met de trage verbinding. Het is al een wonder dat dit er door komt.
Nou, en is het morgenavond al weer op huis op aan. Het is niet anders. We kunnen nog wel de hele dag genieten van het weer want we worden pas om 17:00 uur opgehaald.
Zo, dat was het dan weer. Volgende berichtje zal wel weer uit NL komen.
