Las Vegas - the Strip

Happy birthday to me!

Goedemorgen iedereen; bedankt voor alle felicitaties. Eens kijken of we er hier, in Las Vegas, een feestje om heen kunnen bouwen.

Good morning everyone, tks for all the congratulations; let's see if we can build a party here in Las Vegas.

Las Vegas RV resort

Ik heb even wat foto's van de omgeving gemaakt. Zie de link voor de nieuwste.

Roel

Las Vegas

Nou, dat is me ook wat. Ik naar de lobby van het resort waar we nu zitten; Oasis RV park; om te internetten. Lukt niet, kom terug in de RV zit Deb gewoon vet op de iPad te internetten, zonder betaling, inlog of wat dan ook. hup, laptop weer in de lucht en hup, daar gaat te, zolang het goed gaat. Foto's staan ook te blazen, dus als jullie op de link klikken moet je nieuwe foto's van ons zien.

Vandaag: we zijn van noord- naar zuid Las Vegas verhuisd. Dit ziet er beter uit, zoek maar op Oasis Rv resort. Vandaag nog niet veel gedaan, Deb is nog effe niet zo lekker. We hebben al wel geshopt in een fashionmall, dus de voorraad spijkerbroeken is weer ok. rustige dag dus. Morgen zien we wel weer verder.

Met de hondjes gaat ook alles goed, hebben we gelezen; ik zal een link plaatsen naar de logeerboerderij.

Good bye from us.

Las Vegas

Wind! Gisteravond, in Williams, waaide het al verschrikkelijk hard. Terwijl we lagen te slapen schudde de camper heen en weer. Zo hard waaide het. Ben vanmorgen, zondag 1 april, even het verhaal wezen uploaden. En bij het teruglopen moest ik tegen de wind in, kkkkouddddd. Zie overigens zojuist in de reacties dat we een verstekeling hebben, nou geen last van, dus lekker laten zitten. We zouden dus op weg naar Needles in California, maar niets is zo veranderlijk als wij. Want we zijn inmiddels al in Las Vegas! Dit mede gezien het aantal mijlen wat we al gereden hebben ( + 2800 van de toegestane 3000). En qua afstand maakte het niet veel uit. Of we nu nog west gingen of al naar het noorden, naar Las Vegas. Onderweg heeft Debbie een camping uitgezocht die aangaf rustig te zijn. De rit erheen was dat niet, druk en heel veel wind. Lijkt wel een soort mistral. Internet op deze camping is weer prima (not) dus straks maar bij de receptie proberen om te kijken hoe dat zit met die wind. Camping is een saaie, maar wel rustig, prikkeldraad op de muren, lijkt wel een bajes :-) Debbie ligt een tukkie te doen terwijl ik dit tik, die heeft het even gehad. Misschien een beetje grieperig door alle temperatuurverschillen die we meemaken. We hebben nu in elk geval ruimschoots de tijd om Las Vegas te verkennen. Vanavond maar eens zoeken naar een gezelliger camping of we boeken voor de rest een hotel, want het slapen in de camper is niet echt goed voor onze ruggen. We laten het weten. Oh ja, we zitten nu op Pacific time, nog een uur vroeger. Tijdverschil is nu, denk ik, negen uur met NL. Dat was 'm weer even. Greetings!!

Williams Arizona

Ik, Roel, zit even in de lobby van het hotel om uit te zoeken waar we naar toe gaan. Internet is hier sneller dan op de rv-site (story of our live). We gaan richting Californie, Needles. En dan richting Las Vegas later deze week. Foto's komen vanavond wel hoop ik. De verhalen van de afgelopen dagen staan in elk geval weer op de site. Bij jullie is het nu al weer 16:24 hier begint de dag net. Groet, Roel

Grand Canyon

Winslow AR - Williams AR - 30 maart 2012 Daar zijn we weer. Internetverbinding is erg slecht op de RV-site. Dus zitten we nu in een hotellobby om wat te eten. We hebben de ipad meegenomen, dus ik kan mijn verhaal weer kwijt. Gisteren, 30 maart, zijn we vanaf het national park richting Meteor-crater gereden. Een van de best zichtbare plekken op aarde dat er een meteoor is terechtgekomen. Nou, en het is zichtbaar! Wat een gigantisch gat in de aarde. Als je op de rand staat, is de andere kant een mijl verderop. En hij is zo'n zeshonderd meter diep. Echt prachtig om te zien. Ik hoop nog kans te zien om de foto's te laden, dan kunnen jullie het zien. Maar in het echt is het natuurlijk veul en veul mooier :-) We hebben er een uurtje rond gestruind. In de souvenirshop heb ik nog een stuk petrified wood laten vallen (stukjes er af). Gelukkig hadden ze het niet in de gaten. Doorlopen en doen of je neus bloed. Sorry folks! Toen op weg naar Bearizona, een soortement wildpark. We konden eerst met de RV door het park rijden om de wilde beesten te zien. Nou, dat viel eigenlijk allemaal wel mee. Wolven, beren, witte bizons (zeldzaam), soort geiten die eigenwijs midden op de weg bleven staan. Niet echt spectaculair, maar leuk om te zien. Daarna was er een vogelshow, met het een en ander aan roofvogels. De mooiste was een uil, waar ik een paar hele mooie foto's van heb gemaakt na de show. Daarna konden we het park in om rond te kijken. Gelukkig bleek er gratis transport beschikbaar te zijn in de vorm van een golfkar met chauffeur. dus we kregen er gelijk een prive-rondleiding bij. Prachtige beesten gezien, beren, lynxen en nog veel meer. In de shop hadden ze drie baby-beren in een hok zitten. Drie maanden oud en voor hun eigen veiligheid (de mannetjes doden ze anders) apart gezet tot ze groot genoeg zijn om bij de groep te horen. Aandoenlijk om te zien, maar geen lieverdjes. Dat was duidelijk te zien aan de verzorgster, die onder de schrammen zat, ze werden namelijk nog met de fles gevoed. En ze hadden altijd honger en werden dan aardig wild. Daarna zijn we naar Williams gereden, een plaats aan de Grand Canyon Railroad. Onderweg zagen we langs de weg sneeuwresten, toen we bij de receptie daarna vroegen bleek dat er drie weken geleden oveeral nog 40 cm sneeuw had gelegen. We besloten om eens behoorlijk toeristisch te doen. Er was namelijk de mogelijkheid om met een trein richting de Grand Canyon te gaan. Dus geboekt voor twee nachten verblijf en voor de treinreis; die zou een hele dag in beslag nemen. 's Avonds zijn we gaan eten in de Winchester, een steakhouse. We zijn naar binnen gewandeld zonder verder te kijken, dat kwam ons wel een beetje duur te staan bleek later. Er was wel een menukaart maar zonder prijs. Afijn, er was allerlei entertainment gaande. Comboysongs werden gezongen en er was een demo van de wereldkampioen dingen met lasso's doen, ja ja! Eten was prima en meer dan genoeg. Toen we zo'n beetje klaar waren kwam er een snuiter bij ons die vertelde dat hij goochelaar was en ons wat trucjes wilde laten zien. Was erg leuk, hij toverde zelfs Debbie's gsm in een ballon. We zaten er met de neus bovenop en toch werden we in de maling genomen. Toen kwam de rekening... 44 dollar p.p. en toen moesten de drankjes er nog bij. Behoorlijke prijs dus, maar ach. We waren toch al duur aan het doen, met de treinreis, dus dit kon er nog wel bij. En het was toch wel grappig allemaal. 31 maart 2012 - Grand Canyon Na eerst een fantastische cowboyshow (!) te hebben aanschouwd was het tijd om aan boord te gaan van de trein. We hadden de Dome geboekt, dat hield in dat we een stukje hoger in een soort glazen cabine zaten met uitzicht rondom. Na een treinreis van twee uur en een kwartier, met onderweg ook weer allerlei vermaak in de vorm van zangers, kwamen we dan aan bij Grand Canyon village. We hadden onze purser gevraagd wat we het beste konden doen met Deb in de rolstoel. Hij gaf ons een aantal tips. Er waren overal gratis shuttlebussen om je rond te rijden naar de mooiste plekken van de canyon. En netjes met een opritje voor de rolstoel en plek in de bus om te staan. Zeer goed geregeld. En dan de canyon. Wauw!! Fantastisch om te zien. Het weer was erg goed en het scheen dat je zo'n honderd mijl ver kan kijken. Je kan je er ook geen voorstelling van maken hoe groot het is. In elk geval prachtig om te zien. We zijn op verschillende plekken wezen kijken en overal was het even indrukwekkend. We moesten om half vier weer bij de trein zijn en de tijd ging sneller als gedacht. Terug in de trein was er ook weer vermaak en onderweg zijn we ook nog overvallen! Erg grappig en als die gasten van iedereen een dollar hebben gekregen dan hebben ze toch gauw zo'n vijf  a zeshonderd dollar binnen gehaald. Want zoveel mensen zaten er in de trein. Snel verdiend dus. Bij aankomst in Williams zijn we naar het hotel gegaan waarbij de rv-site hoort. Daar hebben we lekker zitten eten en tikte ik dus al een deel van het verhaal. Debbie was moe, joh hoe kan dat nou, dus we zijn op tijd terug gegaan naar de camper. Eens kijken of ik dit verhaal geplaatst krijg en dan gaan we maar weer eens een tukkie doen. Greetings, Roel en Debbie.

Gallup-New Mexico / Winslow-New Mexico

29 maart 2012
Gallup-New Mexico / Winslow-New Mexico
De plek waar we nu zitten heeft geen internet, dus dit verhaal zien jullie pas later. Zal zo vertellen waarom hier geen verbinding mogelijk is.
Plan was om via het nationaal park Petrified Forest naar de volgende locatie te rijden. Dus op weg door Arizona. In een vliegtuig zou gezegd worden: 'Zoals u merkt heeft de gezagvoerder de landing ingezet.' Want het was duidelijk te merken dat we aan het dalen waren. Landschap veranderde ook weer van bergachtig naar vlakker en glooiender.
Na een korte rit van zo'n 80 mijl kwamen we bij de ingang van Petrified Forest National Park. Na betaling van $ 10,00 kregen we toegang. Onderweg hadden we al gemerkt dat de tijd weer veranderd was (weer een uur vroeger). Bij het bezoekerscentrum kregen we hier bevestiging van dat Arizona niet meedoet aan de Amerikaanse zomertijd en altijd dezelfde tijd heeft. Dus weer een uur verdiend ? We kregen een plattegrond mee en konden ons gang gaan. Dus de route volgen en overal prachtige uitzichten over gekleurde rotsformaties. Het ziet er mooi uit op de foto's, maar in het echie is het vele malen mooier. Ergens halverwege zijn we gestopt om te lunchen (we hadden nog lekkere salade) en het was wel een van de mooiste locaties waar we ooit geluncht hebben. Wat een uitzicht!
Op een gegeven moment zie je dan waar het park zijn naam aan verdiend: Petrified Forest (versteend bos). Zo op het oog lijkt het of er boomstammen liggen, maar in werkelijk is het dus gesteente. Daar is wel een paar jaar overheen gegaan, maar dan heb je ook wat. De bomen zijn ooit omgevallen, onder een laag modder terechtgekomen en afgesloten van zuurstof. Daarna is er silica-houdend water doorheen gesijpeld en dat heeft er uiteindelijk toe geleidt dat het hout in rots is veranderd. Is erg vreemd; je ziet een boomstam en als je het aanraakt is het steen. Al met al hebben we wel een paar uur over de 28 mijl gedaan, die de route lang is door het park. Het was het waard.
We zouden daarna doorrijden naar een hele grote meteoorkrater, maar aangezien we al een kampplek hadden gereserveerd was het niet handig om eerst naar die krater te rijden en dan weer terug. Dus besloten we gelijk naar onze standplaats van vandaag te rijden. En die bevindt zich in het Homolovi State Park. Ergens, een stuk van de snelweg, staan we nu dan in dit park, nou ja park, veel meer dan iets is er niet te zien, vlaktes en glooiende hellingen. Maar wel rustig. Elektriciteit en water zijn voorhanden. Maar geen wifi-verbinding voor het internet.
Lekker rustig aangedaan en een beetje zonnen. Zo tegen zessen hebben we voor het eerst gekookt in de camper, en dat ging prima. De pasta smaakte goed. Daarna een beetje gelummeld, boekie gelezen, Deb spelletje op de computer, Roel handleiding van de camera nog maar eens door gelezen en wat nachtopnames gemaakt. En toen was het al weer tijd om te gaan slapen.
The facts:
Gereden: 150,7 mijl
Totaal afstand: 2515,5 mijl (bij de 3000 moeten we gaan betalen...)
Het is nog zo'n 400 mijl naar Las Vegas)
Hoogte: 1492 meter
N 35 gr 01.878
W 110 gr 39.070
Slurpie heeft vandaag niets gehad; die verbruikt al genoeg de afgelopen week!